یکشنبه, 06 خرداد 1397 ساعت 09:45

سازه‌های دردسرساز بی بازده

این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)

هاتف فرج اللهی

عصراقتصاد: تهران، پایتخت ایران رفته رفته توسط آسمان خراش‌ها و ساختمان‌های عظیم محصور می‌شود و دیگر به سختی می‌توان در خیابان‌هایش آسمان را دید. اما بسیاری از این بناها استفاده قابل قبولی ندارند و این موضوع آن‌ها را به معضلی برای تهران تبدیل کرده است. عمق این معضل را می‌توان از آپارتمان‌های خالی و پل‌های بی استفاده و مال‌های بی فروغ درک کرد.

در این راستا می‌توان به این مساله نیز اشاره کرد که بسیاری از سازه‌های شهر تهران نه تنها هزینه های بسیاری را به همراه داشته اند، بلکه به هدف خود نیز نرسیده اند. این ابرسازه‌های بی کاربرد به دردسر هایی برای شهر تبدیل شده اند که به دلیل هزینه های بی حد شان حتی نمی توان آن ها را کنار گذاشت.

سازه‌هایی که برج میلاد را می توان در راس آن ها قرار داد. برج میلاد که به عنوان نماد جدید شهر تهران شناخته می شود و کاربرد مخابراتی دارد، به باور بسیاری از هدف خود فاصله زیادی دارد.

این برج با ارتفاع ۴۳۵ متر، بلندترین برج ایران، ششمین برج بلند مخابراتی جهان و نوزدهمین سازه بلند نامتکی جهان است. این برج با ۱۳ هزار متر زیربنا از نظر وسعت کاربری سازه رأس برج در میان تمامی برج ‌های مخابراتی دنیا مقام نخست را دارد. برج میلاد به دلیل بلندی بسیار و شکل ظاهری متفاوتش، تقریباً از همه جای تهران نمایان است و از این رو، یکی از نمادهای پایتخت ایران به شمار می ‌آید.

طرح و ایده ساختن یک نماد جدید برای شهر تهران، در اوایل دههٔ ۷۰ مطرح شد و از همان زمان شهرداری تهران تحقیقات گسترده‌ ای برای پیدا کردن محلی مناسب برای ساخت و طراحی آن آغاز کرد. در مطالعات اولیه برج میلاد، ۲۱ نقطه از تهران برای احداث برج مورد بررسی قرار گرفتند که از میان آنها ابتدا چهار نقطه و سپس در نهایت تپه‌ های کوی نصر انتخاب و پروژه طراحی و ساخت برج میلاد آغاز شد.

با این وجود برج میلاد با وجود این که یک برج مخابراتی است، در اطراف آن بسیاری از تلفن های همراه با مشکل آنتن دهی مواجه می شوند. با این وجود برج میلاد هم اکنون به مکانی برای برگزاری همایش ها و کنسرت ها تبدیل شده است و حتی بیشتر مردم از این که این برج یک برج مخابراتی است، بی خبرند.

این برج 500 میلیون دلاری طبق آماری که چند سال پیش ارائه شده است، نگه داری از آن ماهانه حدود 800 میلیون تا یک میلیارد تومان هزینه دارد.

سازه پرهزینه دیگری که در تهران به عنوان یکی از سازه های شاخص شناخته می شود، بزرگراه طبقاتی صدر است.

بزرگراه صدر واقع در شمال تهران در امتداد بزرگراه بابایی است. در شمال این بزرگراه محله‌‌های فرمانیه و قیطریه و چیذر و الهیه و در جنوب آن محله اختیاریه و قلهک واقع می‌باشد. در ادامه این بزرگراه بعد از گذر از پل خیابان پاسداران به نام بزرگراه شهید بابایی تغییر نام می ‌دهد و از پارک جنگلی لویزان می ‌گذرد و تا منتهی الیه شرقی تهران به پیش می‌ رود و به جاده فیروزکوه می ‌رسد.

این بزرگراه از ابتدای انقلاب تا سال ۶۹ تا تقاطع قیطریه (میدان پیروز) امتداد داشت سپس در فاصله‌های سال ۶۷ تا ۷۲ با تکمیل عملیات اجرایی و ساخت سه زیرگذر به نام‌ های کامرانیه (شهید بازدار)، شهید دوقوز (دادبخش) و بلوار شهید دستواره (معصومی) و یک تقاطع غیر همسطح در خیابان پاسداران در خرداد ۷۲ به میدان نوبنیاد متصل گردید.

در اواخر بهمن سال ۱۳۹۱ در امتداد انتهای غربی این بزرگراه در حوالی اطراف پل بزرگراه مدرس تونلی به طول ۷٫۵ کیلومتر به بهره ‌برداری رسید که این تونل به صورت رفت و برگشت به بزرگراه نیایش و بزرگراه کردستان متصل شده است. این بزرگراه پس از ۳ سال فعالیت عمرانی در ۹ آذر ۱۳۹۲ دو طبقه شده و از ابتدای غربی این بزرگراه و ایجاد دسترسی به قیطریه (میدان پیروز) و کامرانیه پس از عبور بدون دسترسی از روی پل خیابان پاسداران (انتهای بزرگراه صدر و ابتدای بزرگراه شهید بابایی به سمت شرق) در تقاطع بزرگراه امام علی (ع) و بزرگراه شهید بابایی به نقطه انتهایی قسمت شرقی متصل گردیده است.

دلیل احداث این بزرگراه، توسعه جمعیتی در شرق و شمال شرق تهران اعلام شد. شرق پایتخت با توسعه محدوده محله‌‌هایی چون تهرانپارس، نارمک و همچنین تولد بافت‌‌های مسکونی خاک‌ سفید، حکیمیه و شمیران‌ نو رو به‌ رو بود. این محله ‌ها که همگی یک شبکه حمل‌ و نقل محله‌ ای داشتند تنها با دو محور شریانی به نام‌ های 45 متری رسالت در مرکز و خیابان تهران ‌نو در جنوب به دیگر نقاط شهرمتصل می ‌شدند.

این خطوط ترافیکی نیز به‌ علت توسعه کاربری‌های نامناسب مجاور و تعدد تقاطع‌ ها، فاقد کشش لازم در ساعات اوج رفت‌ و آمد اهالی شرق تهران بودند، به‌ صورتی که در ساعات اولیه روز حرکت شرق به غرب و در ساعات خاتمه فعالیت‌های روزانه حرکت غرب به شرق با تراکم فزاینده ‌ای در معابر رو به‌ رو بود. علاوه بر عبور و مرور ساکنین شرق، دسترسی سایر اهالی تهران به نواحی شمال ‌شرقی تهران و همچنین تردد کامیون‌‌ها به بافت صنعتی واقع در این محدوده نقش دسترسی به جاده دماوند را حیاتی می‌ ساخت و حتی در ایام تعطیل نیز به ‌علت هجوم مردم به ییلاقات دماوند و آبعلی امیدی به کاهش بار ترافیکی در محدوده یادشده نمی‌ رفت.

این در حالی است که با گذشت چند سال از افتتاح پل طبقاتی صدر تهران، این پرسش هنوز برای بسیاری از متخصصان شهری مطرح است که 1300 میلیارد تومان از پول مردم برای ساخت این پل به عنوان یکی گرانترین پروژه های شهری، با چه توجیه علمی هزینه شده است.

پروژه طبقاتی پل صدر با هدف بهبود تردد و کاهش بار ترافیک منطقه شمال و شمال شرق تهران احداث شد، این درحالی است که اگر روزانه به ویژه در زمان اوج ترافیک گذری به محدوده اتوبان و پل صدر داشته باشید، با حجم بالای خودرو و ترافیک سنگین در این دو مسیر (پل طبقاتی) مواجه خواهید شد که نشانه ناکارآمدی پروژه در تحقق هدف اصلی آن که همانا کاهش بار ترافیکی و تسهیل تردد خودروها در این مسیر بوده است.

علاوه بر این در تونلی که این بزرگراه را به بزرگراه نیایش متصل می‌کند نیز در بیشتر ساعات روز شاهد ترافیک هستیم. بر این اساس می‌توان این گونه دریافت که بزرگراه صدر نه تنها بار ترافیکی را کاهش نداد، بلکه خودش نیز عاملی شد برای افزایش بار ترافیکی منطقه.

بر این اساس می‌توان دریافت که تهران برای توسعه و پیشرفت نیاز به سازه‌هایی دارد که با تحقیق و دانش بیشتری ساخته شوند. این در حالی است که هم اکنون تهران در میان انبوهی از سازه های ناکار آمد، گرفتار شده است. ساخت این سازه ها نه تنها سرمایه کشور را به مخاطره می اندازد، بلکه بار بر دوش شهر را نیز سنگین تر می کند.

خواندن 2763 دفعه

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

جدیدترین عناوین

نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری عصر اقتصاد بلامانع است. عصر اقتصاد مسئولیت مطالب از سایر منابع را عهده دار نمی باشد. 1395