دوشنبه, 29 خرداد 1396 ساعت 03:59

پشت صحنه تقسیم کار جدید دلواپسان نفتی: ترس از توتال

این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)

عصر اقتصاد: دلواپسان نفتی روزهای سختی را می گذرانند. بعد از آن همه حمله به دولت، در انتخابات شکست سختی خوردند. پشت اسم کارکنان نفت پنهان شدند، ولی اکثریت همان کارکنان در شهرهای نفتی به روحانی رای دادند. به زنگنه حمله کردند و پشت اسم معظمی پنهان شدند، اما معظمی آمد و گفت که زنگنه بهترین گزینه است. خواستند حساب روحانی را از زنگنه جدا کنند، روحانی به صراحت از تداوم حضور وزیرانی که از دولت حمایت کردند گفت.

به گزارش کانال تلگرامی از نفت چه خبر این فضای دلواپسی البته باعث نشده است که آنها دست از سیاه نمایی بردارند. آنها تقسیم کار کرده اند. بعد از نه محکمی که در انتخابات مجلس شنیدند، با محوریت زاکانی و توکلی، دو چهره تندرو، پروژه جدیدی را استارت زدند. یکی به سراغ کرسنت می رود و دیگری به سراغ قراردادهای نفتی. در مجلس هم البته سعی کردند هیاهویی ایجاد کنند که فعلا به نظر می رسد باتوجه به اظهارات اخیر خادمی، در این جنجال سازی ناموفق باشند.

اما این تقسیم کار جدید برای تخریب زنگنه چه دلیلی دارد؟ قطعا بخشی از آن به بیکاری برخی از دلواپسان برمی گردد. به هر حال حضور در مجلس و دولت دورانی بود که بخشی از زمان برخی منتقدان را پر می کرد. آنها بعد از کناره گیری از دولت، به دلیل عشق به خدمت! سعی می کنند هنوز در صحنه حضور داشته باشند تا حیات سیاسی شان باقی بماند. پشت اسم یک سری نهاد شبه مردمی! که معلوم نیست اصلا چند عضو دارند و کجا ثبت شدند قایم می شوند تا بگویند در مردم پایگاهی دارند. ولی خب چه کسی است که نداند آنها اگر پایگاه داشتند که در انتخابات رای می آوردند!!!

اما بخشی از دلواپسی به این بازمی گردد که ایران در آستانه امضای مهم ترین قرارداد نفتی دهه اخیر خود قرار دارد. قراردادی با یکی از پنج شرکت بزرگ نفت جهان که 20 سال قبل با حضورش توانست تحریمهای داماتو را بشکند و راه را برای حضور انبوهی از شرکتهای تراز اول هموار کند. اکنون نگرانی و تقسیم کار جدید دلواپسان همین است که دوباره ارتباط ایران با جهان از سر گرفته شود.

آنها از توتال می ترسند، چون اگر این شرکت بیاید، شرکتهای کاغذی یک شبه و دلالهای نفتی باید بروند. و چه کسی است که نداند دلالها در دولت مورد علاقه آنها رشد کردند؟! آنها از توتال می ترسند چون حضور توتال، سدشکن مشکلات باقی مانده از دوران تحریم است و باعث سرازیر شدن سیل سرمایه و دانش فنی به ایران می شود. و این دلواپسان، همانطور که در سیاست خارجی با تعامل مخالفند، در نفت هم معتقدند خودشان تنهایی باید همه کار کنند و به بین المللی شدن صنعت نفت ایران نیازی نیست!

در روزهای آتی بیشتر از دلواپسها خواهیم شنید. چون خبرهای خوشی در راه است! اما نباید ترسید. چون آنها درحال از دست دادن سنگرها هستند...

 

بازدید 172 مرتبه
محتوای بیشتر در این بخش: « رقابت گازی ایران و قطر سیاسی نیست

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

جدیدترین عناوین

نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری عصر اقتصاد بلامانع است. عصر اقتصاد مسئولیت مطالب از سایر منابع را عهده دار نمی باشد. 1395