زندگی عادی ما آدم‌های معمولی

راضیه حسینی

به این حالت، که صف برای بنزین زدن، ما را پرت کند در دهه‌ی شصت و صف‌های طولانی برای گرفتن نفت، یک حالت کاملاً عادی و طبیعی می‌گویند. در واقع هرآن‌چه پیش از این اتفاق افتاده بود روندی غیر طبیعی بود و ما گمان می‌کردیم عادی است. لطفاً دقت کنید.

اگر از این به بعد جایگاه سوختی را دیدید که صفی طولانی، در رقابت با دیوار چین، نداشت، سریع محل را ترک کنید. این پمپ بنزین شرایط عادی و نرمالی ندارد.

اما اگر به جایی رسیدید که انتهای صف جایی نزدیک به لبه‌ی کره‌ی زمین بود و اگر کمی عقب‌تر می‌رفتید می‌افتادید روی سیاره‌ای دیگر، سریع وارد صف شوید و از شرایط عادی لذت ببرید.

می‌توانید در زمانی که منتظر مانده‌اید، به خاطرات گذشته رجوع کنید. اگر شانس بیاورید و از جماعت دهه شصت و ماقبل باشید، به هیچ وجه حوصله‌تان سر نخواهد رفت. یاد صف‌های نفت می‌افتید و ایستادن‌ در سرمای زمستان. لحظه‌ی شیرین وصال به پیت نفت و برگشت به خانه. انگار از جنگی چندین ساله بازگشته بودید.

در واقع گاهی زمان آن‌قدر طولانی می‌شد که اهل خانه یادشان می‌رفت اصلاً  عضو دیگری هم وجود داشته، و شما بعد از هر بار برگشت، باید شناسنامه‌ی‌خود را نشان می‌دادید تا قبول کنند عضوی از آن‌هایید.

اما حالا وضع خیلی فرق کرده است و می‌شود پیشرفت را به وضوح دید. دیگر نیاز نیست سرپا بایستید و می‌توانید در ماشین بنشینید. حتی می‌توانید موزیک گوش کنید و از زندگی لذت ببرید.

هیچ کس هم شما را فراموش نخواهد  کرد، چون تکنولوژی پیشرفت کرده است و می‌توانید در هنگام انتظار با افراد خانواده ویدئوکال کنید. هرچند ممکن است به علت اختلال کاملاً طبیعی و عادی، هرگز این اتفاق رخ ندهد و فقط بتوانید به صورت پیامکی شرایط خود را شرح دهید، که آن هم باز به نسبت زمانی که اصلاً تلفن وجود دنداشت پیشرفت کاملاً محسوسی است.

وقتی از این زاویه به قضیه نگاه کنید متوجه خواهید شد که زندگی در شرایط عادی و با امکانات پیشرفته واقعاً لذت‌بخش است.