نقش راهبردی ارتباطات در کشورها

حسینعلی افخمی/استاد دانشگاه

رشته‌های روزنامه نگاری، روابط عمومی و تبلیغات مثل صنایع نظامی از رشته‌های راهبردی در کشورهای دنیا به شمار می‌روند.

در نوعی از مدیریت که مدیریت کلاسیک(دانشگاهی و سبک های قدیمی) نام دارد ارتباطات در آن عمودی بوده و به دلیل نظارت مستقیم، نیازی به روابط عمومی نیست.

در مدیریت نئوکلاسیک، با توجه به اینکه نوع آن کنترلی است، اینگونه روش ها در روابط عمومی جایی ندارد.وجود ارتباطات و روابط عمومی در مدیریت نیروی انسانی در این نوع مدیریت نیروی انسانی به عنوان سرمایه در سازمان تبدیل می‌شود و سازمان‌ها سعی دارند تا با جذب نیروهای تحصیل کرده و با نشاط سرمایه خود را بالا ببرند و برای این کار وجود روابط عمومی ضروری است.

ظهور مکتب سیستمی مدیریت پس از جنگ جهانی دوم است. در این نوع مدیریت سازمان، جامعه را بخشی از خود می‌بیند و برای تعامل با جامعه و شناخت افکار عمومی، وجود روابط عمومی را ضروری می‌داند.

پس از جنگ جهانی دوم رسانه‌ها اهمیت پیدا می‌کنند. پس از جنگ جهانی دوم است که روابط برای سازمان‌ها مهم می شود و سازمان‌ها تلاش می‌کنند تا به وسیله روابط عمومی افکار عمومی را جهت دهند.

مفاهیمی همچون هویت و وجهه سازمانی و برندینگ(تجاری سازی) و موضوع فرهنگ که ارزش‌ها را شکل می‌دهد از این رو سازمان‌ها برای فرهنگ سازی سازمانی، روابط عمومی‌ها را مکلف و موظف می‌سازد.

ارتباط مدیریت قدرت و روابط عمومی که از سال ۱۹۸۰ رواج یافت و زبان به راحتی نمی‌تواند ۲ طرفه باشد و پشت آن مفهومی که قدرت نام دارد مخفی است.

در این نوع مدیریت کاهش تفاوت جنسیتی و عوض شدن زبان و ابزار برای برقراری ارتباطات بیشتر مورد تاکید است.

رویکرد تکنولوژی یا فناوری در ارتباطات روابط عمومی را جهت می‌دهد و روابط عمومی ها باید برای حفظ جایگاه خود، دانش خود را همواره به روز کنند.

در خصوص نقش و جایگاه تبلیغات در روابط عمومی ها باید گفت که، تبلیغات نقش بسزایی در پیشبرد اهداف دارد، روابط عمومی هایی که تبلیغات آنها با مدیریت روابط عمومیشان پیش می رود روش مناسبی دارند.