گل به خودی در وقت اضافه
راضیه حسینی
قدیری ابیانه، سفیر سابق: «مغزهایی که میگویند از کشور مهاجرت کردند، دارند توالت و ظرف میشویند.»
اتفاقاً همین چند وقت پیش خبری شنیدیم از مهاجرت کردههای ظرفشور! گویا مسابقۀ شطرنجی بین دو نفر از آمریکا و اسپانیا برگزار شده بود که داوری، از انگلستان بر مسابقه نظارت داشت. شاید بگویید این چه ربطی به مهاجرت دارد. نکتۀ جالب اینجاست که نمایندۀ آمریکا، آتوسا پورکاشیان، نمایندۀ اسپانیا سارا خادمالشریعه و دارو بازی، شهره بیات بود! البته این افراد شغل اصلیشان در کشورهای نامبرده، حتماً ظرفشویی و توالتشویی است، و در زمانهای بیکاری برای رهایی از افسردگی مهاجرت ناموفق، شطرنجبازی میکنند! هرچند حتی وقت همین کار را هم بهخوبی ندارند و بیشتر زندگی خود را مشغول کارگری هستند.
اگر به عکسهای این مغزهای مهاجرت کرده نگاه کنید، خستگی، ناامیدی و پشیمانی در تکتک اجزای صورتشان هویداست. اگر کمی به دستان چروکیده و پینهبستهشان دقت کنید میتوانید عمق فاجعه را دریابید و ببینید با چه مشقتی در حال گذراندن زندگی هستند!
ازایندست مهاجرانی که رفته و پشیمانند کم نیستند. اگر در خبرها خواندید که مثلاً یک ایرانی مهاجرت کرده، جزو مهندسان یکی از بزرگترین شرکتهای خودروسازی جهان است، مطمئن باشید در قسمت سرویس بهداشتی یا ظرفشویی آن شرکت مشغول به کار است! حتی اگر روزی خواندید که یک نخبۀ ایرانی مهاجرت کرده، به فضا سفر کرد، باز هم مطمئن باشید که در فضاپیما مشغول تلاش برای ظرف شستن است، درحالیکه قطرات آب در هوا معلقند و خودش مشغول قلخوردن است. او سعی میکند بالاخره یک جایی یک ظرفی پیدا کند و هرطورشده بشوید!
ولی از اینها بگذریم، جناب آقای ابیانه، برادر، استاد، مسئول، یکلحظه با خودتان فکر نکردید این حرف ممکن است گل به خودی باشد، آن هم در وقت اضافه؟ اصلاً گیریم همۀ آنهایی که رفتند ظرفشور و توالت شور شدند، با خودتان نگفتید ببینید چه کردیم که مغزها و نخبهها حاضر شدند توالت خارجیها را بشویند، ولی در ایران نمانند؟ این که عذر بدتر از گناه شد.
لااقل میگفتید اوضاعشان بد نیست، دارند کارهایی میکنند، ولی نخبگان مانده در ایران خیلی بیشتر بهشان خوش میگذرد و دارند کیف میکنند. صبح و شب جکوزی و تفریحاتشان به راه است و حقوق دلاری از جیبشان سرریز کرده و دغدغهشان این است که تعطیلات را در اروپا بگذرانند یا شاخ آفریقا!
