چهارشنبه, 06 شهریور 1398 ساعت 08:33
کد خبر: 60852

مذاکره، مترادف تسلیم نیست

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

علی پاکزاد

دعاوی جناحی باعث جعل معانی می شود؛ یکی از مصادیق آن نیز حمله به ظریف برای حضور در حاشیه اجلاس گروه 7 و زیر سوال بردن موضوع مذاکره از سوی گروه های منتقد دولت است که  تنها بر این فرض متکی شده که مذاکره، مترادف تسلیم است و نباید هیچ مذاکره ای صورت گیرد. در حالی که آنچه در جغرافیای سیاسی کشور و بر مبنای خط مشی رهبری ترسیم شده، نشان میدهد که هیچ راهی ولو با پایین ترین احتمال ممکن برای حفظ منافع ملی نباید نادیده گرفته شود.

همانطور که سپاه توان نظامی کشور را به رخ می کشد، ظریف هم نمایشگر توان دیپلماسی ایران است و این هر دو در کنار لازم و ملزومند. هدف از این هم افزایی نیز آن است که اگر ترامپ تلاش دارد تنوع گزینه های روی میز خود را به نمایش بگذارد، ایران نیز همتای طرف مقابل خود تمامی گزینه هایش را اعلام  کرده و در عمل نشان دهد از هیچ گزینه ممکنی که ضامن منافع ملی است، نخواهد گذشت. با این اوصاف حضور ظریف نه تنها به معنی بی توجهی به منویات رهبری نیست بلکه عین منویات ایشان است.
اما متاسفانه جریانات جناحی در کشور که به دو آفت تمامیت خواهی و کوته بینی دچار هستند، نه متوجه نگاه و عمل رهبری می شوند و نه موفقیت رقبای سیاسی خود را برمی تابند. در نتیجه و بنابر عوارض آفاتی که به آن اشاره شد؛ نسبت به حرکت هوشمندانه ظریف که نمی تواند بدون کسب تکلیف های لازم صورت گرفته باشد، اعتراض کرده و از سوی دیگر هر نوع تلاشی برای گفتگو و مذاکره را معادل تسلیم قرار می دهند .در حالی که اگر چنین بود، چطور ممکن است طی سی سال گذشته شاهد انواع و اقسام مذاکرات علنی و غیر علنی بین ایران و کشورهای دیگر آنهم در عالی ترین سطوح می بودیم؟!
اما گویی دوستان خود را به کوری و کری زده بی توجه به چنین تناقض آشکاری، منکر مذاکره می شوند. در حالی که هم ایشان در زمان دولت محمود احمدی نژاد از انواع مذاکرات دفاع می کردند. پس تفاوت در چیست؟، البته این سئوال پاسخی روشن دارد که حتی نیاز به بازگویی نداشته و ندارد.
اگر از این حواشی بگذریم، باید تاکید کرد نتیجه عملکرد نظام در انجام مذاکرات و رسیدن به سند برجام، دستاوردهای غیر قابل انکاری داشته است. اول آنکه ترامپ را مجبور کرده برای ایجاد فضای ضد ایرانی تمام توان رسانه ای خود را بسیج کند ولی بر خلاف تجربیات گذشته، نتواند به هیچ اجماع جدی دست پیدا کند. دوم آنکه ایران برای نشان دادن عهد شکنی طرف مقابل دستاویزی بین المللی به نام برجام داشته باشد. سوم آنکه خروج از برجام توسط ترامپ به خودی خود به نقطه ضعف دولت ترامپ در تقابل احزاب جمهوری خواه و دموکرات تبدیل شود، آنهم در سطحی که دو دوره ای شدن ریاست جمهوری وی زیر سئوال رفته و در ابهام قرار گیرد. چهارم آنکه فشار ایران در چارچوب برجام بر اتحادیه اروپا به شکلی مشروع ( از منظر بین المللی ) صورت گرفته و هیچ یک از طرفین نمی توانند ایران را متهم به سرکشی و شکستن قوانین بین المللی کنند و... بسیاری دیگر از دستاوردها که نه در حوصله این مطلب است و نه گفتن دوباره آن ضرورت دارد.
در نهایت همه موارد فوق باعث شده که ایران در کنار نمایش توان نظامی خود، از منظر دیپلماتیک هم اگر در موضع برتر نه، حداقل در موضع برابر با رقیب قرار بگیرد. آنهم نه هر رقیبی بلکه کشوری که داعیه رهبری جهان را دارد.
در نهایت این برگهای برنده به ایران امکان می دهد که در صورت نرمش طرف مقابل نه از موضع ضعف که از جایگاهی برابر، نرمش متقابل نشان دهد و در جهت تنش زدایی گام بردارد. یادمان باشد که شعار جمهوری اسلامی ایران طی چهار دهه گذشته، هیچگاه تهاجمی نبوده و نیست. بلکه ایران تمام تلاش خود را معطوف دفاع از خود و مردم مظلومی کرده که مورد تاخت و تاز قرار گرفته اند. بنابراین اصل، هیچگاه ایران آغاز کننده تقابل نظامی نبوده و نخواهد بود. پس حضور و قبول مذاکره هم در شرایط برابر نیز نه به معنی تسلیم بلکه به معنی تلاش برای دفاع منافع ملی تلقی می شود.
همچنین اگر به فحوای مواضع مقام معظم رهبری هم مراجعه کنیم، می بینیم بر خلاف تفاسیر بدفهمان، ایشان هیچگاه اصل مذاکره را منتفی ندانسته اند، بلکه همیشه در مورد شرایط مذاکره و نتایج آن هشدار داده اند. پس می توان انتظار داشت در شرایط پیش رو ایران در قبال اصلاح اشتباهات صورت گرفته از سوی آمریکا، به چارچوبهای قبلی برجام بازگردد و در مقابل آمریکا نیز تعهدات خود را بازخوانی و اجرا کند. در نهایت باید تاکید کرد که تفسیر تسلیم از چنین تعامل و مذاکره ای، به هر بهانه ای غلط است.
 

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

اخبار مرتبط

نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری عصر اقتصاد بلامانع است. عصر اقتصاد مسئولیت مطالب از سایر منابع را عهده دار نمی باشد. 1395