چهارشنبه, 13 آذر 1398 ساعت 09:24
کد خبر: 64745

جنگ زرگری بر سر فقر

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

علی پاکزاد

در این روزها و با پشت سر گذاشته شدن التهاباتی که در پی افزایش قیمت بنزین به ناگهان شعله ور شده بود، در رسانه ها موضوع فقر پای ثابت شده است و البته به بهانه های گوناگون از تاکید یک مقام مسئول به ضرورت تامین معاش اقشار آسیب پذیر گرفته تا انتشار ارقامی که نشان میدهد گرفتن مالیات از نهادهای معاف از مالیات منابعی بیش از افزایش قیمت بنزین حاصل می کند و یا اگر شرکتهای دولتی در هزینه های خود صرفه جویی کنند چه میزان منابع آزاد خواهد شد. البته موج انتقاد نسبت به فیلم مشمئز کننده برخورد با یک کودک زباله جمع کن را هم باید به این فضای رسانه ای افزود.

اما سوال اینجاست که آیا این سونامی افکار عمومی و رسانه ای ما را به جایی رهنمون خواهد کرد؟ در پاسخ به این سوال با قاطعیت پاسخ می دهم خیر؛ این فضاسازی ها در حد یک جنگ زرگری است و هیچ نتیجه جدی به دنبال ندارد زیرا ریشه فقر و عواملی که به آن دامن می زنند و فرهنگی که با تحمیل فاصله بعید طبقاتی در جامعه در حال رشد و نمو است، هیچ کدام از چنین فضاسازی هایی متاثر نمی شود و متاسفانه صاحب نظرانی نیز که در این ایام به اظهار نظر می پردازند هر یک از یک منظر و زاویه محدود به موضوع نگاه کرده و قریب به اتفاق نیز هیچ راه حلی ارایه نداده و تنها به انتقاد پرداخته اند؛ البته نمی توانم منکر شود که بسیاری از ایشان پیش از این هشدار داده و حتی راه حل ارایه کرده بودند ولی کمتر مورد توجه قرار گرفته بود. اما آنچه در این روزها رخ می نماید و فریادهایی که به آسمان می رود جز افزودن بر انباشت مطالبات بی پاسخ گذشته هیچ حاصلی ندارد.
اما برای حل این مشکل چه باید کرد ؟ به نظر برای عبور از این بحران بهتر آن است که چند اقدام جدی از سوی نهادهای حاکمیتی و نه تنها دولت در دستور کار قرار گیرد. اول آنکه جنگ بر سر فقر را دستاویز دعاوی سیاسی خود نسازند که در غیر این صورت تداوم روند فعلی تنها نتیجه اش بر شاخه بن بریدن است و دیگر هیچ. دوم آنکه در کوتاه ترین زمان ممکن با تقویت نهادهای مردمی که رویکرد خیریه دارند تلاش شود ضمن ایجاد همدلی به جای پول پاشی های فکاهی همیشگی و تکراری به این سمت حرکت کنند که مردم خود به داد مردم برسند و در این میانه اجازه داده نشود هیچ واسطه حاکمیتی و یا شائبه سیاسی بروز پیدا کند، کما اینکه آنچه زمانی به عنوان جهاد سازندگی انجام می شد و در سالهای اخیر با عنوان اردوهای جهادی شکل گرفته دقیقا در همین راستا هستند و امکان تقویت و البته بسط هم دارد ولی بی هیچ مصادره به مطلوب و تنها با هدف ایجاد انسجام ملی و بی هیچ منتی از جانب نهادهای اجرایی.
در میان مدت نیز با تکیه بر همین نهادهای مردمی که مباحث اشتغال و آموزش حرفه و فن را دنبال می کنند به اقشار ضعیفی که فاقد مهارت یا ابزار تولید هستند کمک شود تا امکان اشتغال و تولید مولد پیدا کنند. این الگو در بخش هایی در کشور طی سالهای اخیر به نتایج خوبی رسیده است؛ ولی به دلیل دعواهای سیاسی و سیاه نمایی های جناح های سیاسی چندان رسانه ای نشده است. البته در این رابطه استناد به الگوی توسعه در کشورهای آمریکای جنوبی که بر مبنای رسمیت بخشیدن به دارایی های اقشار فقیر تئوریزه شده نیز می تواند محرک خوبی تلقی شود.
در بلند مدت نیز باید تلاش شود ساختار حاکم بر اقتصاد کشور شفاف سازی شود، اتفاقی که باز هم به دلیل رقابتهای سیاسی در حال آلوده شدن به حواشی سیاسی است و اگر به درستی و ظرافت پیگیری نشود حاصل آن از نتایج اجرای غلط خصوصی سازی به مراتب وحشتناک تر خواهد بود. شفافیت مالی باید به حدی برسد که هیچ ارگان و فردی از آن مصون نماند.
 

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

اخبار مرتبط

نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری عصر اقتصاد بلامانع است. عصر اقتصاد مسئولیت مطالب از سایر منابع را عهده دار نمی باشد. 1399