راضیه حسینی
عنوان خبر این بود: مستاجران اجارهنشین دولت میشوند؟/ ساخت مسکن اجارهای کلید خورد
حالا ببینیم اگر دولت صاحبخانه شود چه رخ خواهد داد:
شرایط اجاره:
_سه نفر ضامن با حساب بانکی پر که مالک خانههای بالای صد متر باشند. ترجیحاً یک ویلا در شمال هم داشته باشند. سند خانهها و ویلاها را باید گرو بگذارند.
_چک ضمانت، دوبرابر ارزش واحد اجارهای.
_متأهلها باید تعهد کتبی بدهند که حتماً ظرف یک سال آینده بچهدار شوند. اگر نشدند باید خانه را تحویل دهند. مشکل پزشکی هم به همین راحتیها قبول نیست. سه پزشک که ما خودمان تعیین میکنیم، باید قبول کنند که زوج موردنظر مشکل دارند. در ضمن خانوادههای دارای یک فرزند باید تعهد بدهند که هرچه سریعتر بچه دوم و سوم را اضافه کنند. برای شما پیشنهاد ویژهای داریم. به ازای هر یک فرزند اضافه، میتوانید یک میخ به دیوار بزنید.
_هر گونه تغییر در اسباب و اثاثیه منزل و تعویض خودرو باید در سامانه «خاد» (خانه اجارهای دولت) ثبت شود تا بنابر این تغییرات، مقدار اجاره و رهن بالا برود. «تازه خیلی بهتون لطف میکنیم لباس و کفش نو رو تو لیست ثبت نمیاریم.»
_هر گونه تغییرات و تعمیرات در ساختمان باید بعد از طی مراحل قانونی انجام شود. ابتدا درخواست، مکتوب به سرایدار داده میشود. سرایدار درخواست را به رئیسدفتر معاون دوم سازمان خانههای اجارهای میرساند.
رئیسدفتر، بعد از یک ماه به معاون دوم میرساند. معاون دوم به معاون اول، معاون اول به رئیس. رئیس در جلسهای که هر شش ماه یک بار برگزار میشود در خواست را با هیأت مدیره مطرح میکند. کارگروه ویژه بررسی علل و عوامل مشکل تشکیل میشود. بعد از اختصاص بودجه، کارگروه شروع به بررسی میکند و…(ما دیگر خسته شدیم. خودتان بقیهاش را حدس بزنید.)
_اگر خانه به مدت بیش از یک هفته خالی بماند باید مدارک کافی و سه شاهد ارائه دهید تا مشخص شود غیبتتان موجه بوده. وگرنه جزو مایهدارهایی قرار میگیرید که خانهخالی دارند و باید مالیات بدهید. «حواستتان باشد شما مستأجر دولتید. انتظار ندارید که ما مالیات خانه خالی بدهیم؟»
از اینها که بگذریم به جذابترین قسمت داستان میرسیم:
دولت تغییر میکند. جدیدیها با طرح، به شدت مخالفت میکنند. طی یک مزایده کاملاً عادلانه، خانهها به فروش میرسند. و در انتهای داستان، مستأجرها دوباره به دامان خانههای آزاد برمیگردند.
قصه ما به سر رسید مستأجر به خونهش نرسید.
