مافیا و مجلس

راضیه حسینی

اگر جای باقی نمایندگان بودیم، حتماً  پشت دست آقای قالیباف بازی می‌کردیم. جناب بیگی به احتمال زیاد مافیاست، اگر هم نباشد شهروند تبری است.

بهترین کار برای چنین شهروندانی ساکت کردن است، تا بیشتر از این منافع شهر را به خطر نیندازند. واقعاً برخی از بازیکن‌ها اصلاً نمی‌دانند در کدام ساید مشغول به بازی‌اند.

مدام گل به خودی می‌زنند و شهر را در معرض سقوط قرار می‌دهند. هرچند با وجود بازیکن‌هایی حرفه‌ای مثل جناب آقای قالیباف، شهرِ بازی هیچ‌وقت سقوط نخواهد کرد، حتی اگر شهروندانی مثل بیگی داشته باشد؛ حتی اگر افرادی مثل آقای میرسلیم هر بار یک خمپاره در شهر بترکانند. این بازی فقط یک برنده دارد و آن هم از قبل مشخص است.

پیشنهاد می‌کنیم با اجماع، آقای بیگی را بیرون بفرستید و روز بعد، بدون او ادامه دهید. شهر به یک پاک‌سازی اساسی نیاز دارد. اول تبرها را ساکت، و بعد با رأی‌گیری بیرون‌شان کنید. سرآخر شهری یک‌دست سفید و هم‌رأی باقی خواهد ماند که مافیا جرئت نزدیک شدن به آن را ندارد.

همه‌ی نمایندگان در اتوبوس آقای قالیباف بنشینند و اگر می‌خواهند تا آخر، صندلی‌شان حفظ شود، حواس‌شان به حرف‌هایی که می‌زنند باشد.

این بازی یک فرق اساسی با سایر مافیاها دارد. اصلاً لازم نیست برای این‌که خودتان را سفید کنید مدام حرف بزنید و دلیل و منطق بیاورید. در این بازی برد با شهروندان همیشه ساکت است. آنها که فقط دستی برای رأی دادن دارند و بس. این افراد هرگز در مظان اتهام قرار نمی‌گیرند و هیچ‌وقت از اتوبوس پیاده نمی‌شوند. مهم نیست مافیا باشند یا شهروند. مهم این است که حرف نزنند و هر چه راننده گفت با لایک تأیید کنند.

بهتر است قبل از وارد شدن به این بازی یک دور قوانین آن را بخوانید و یاد بگیرید راه ماندن در شهر چیست؟ چرا بعضی‌ها نیامده می‌روند، و بعضی آمده‌اند که نروند.