راضیه حسینی
«۱۷ سال انتظار برای خرید خودرو با حقوق کارگری»
در حال حاضر بیش از نیاز به صبر ایوب، ما به عمر نوح احتیاج داریم. با این قیمت‌ها، و صبر برای رسیدنی که معلوم نیست چه زمانی اتفاق خواهد افتاد، عمرهای معمول و نرمال به درد کسی نمی‌خورد.
باید عمری به اندازه‌ی حضرت نوح داشته باشیم تا شاید یک روزی به قیمت‌ها برسیم و بتوانیم چیزی که آرزو داشتیم بخریم. اگر کمی خواب اصحاب‌کهف هم نصیب‌مان می‌شد بهتر بود.
در واقع یک کارگر اگر چیزی نخورد و نپوشد و نخرد شاید بتواند هفده سال بعد یک خودرو بخرد، پس اگر مثل اصحاب‌کهف به خوابی چندین ساله برود، شاید بتواند با حقوقی که جمع کرده است چیزی بخرد، البته به‌شرط ثابت ماندن تورم، که این یکی خیلی بعید است.
ممکن است وقتی خوش و خرم از خواب بیدار شد و رفت سراغ پول‌ها تا از خودروسازها خودرویی بخرد، متوجه شود که با این پول نهایتاً می‌تواند لنت ماشین را عوض کند و حتی به خرید یک جفت لاستیک هم نمی‌رسد!
در این حالت دیگر نه عمر نوح به درد می‌خورد، نه خواب اصحاب‌کهف و نه حتی صبر ایوب. فقط یک عزیز مصر لازم است تا با یک اشاره هر خودرویی دلش خواست بخرد و بیندازد گوشه‌ی پارکینگ قصرش.
در حال حاضر شاید از همه چیز بهتر زندگی جناب یونس پیامبر باشد. با این اوصاف اگر همگی برویم در دهان یک نهنگ و همان‌جا روزگار بگذرانیم بهتر از ماندن روی زمینی است که برای خرید یک خودرو باید ده‌ها سال صبر کرد، و تازه باز هم نرسید.
بسیاری از اقلام و خوراکی‌ها هم که خودبه‌خود حذف شده‌اند، پس چه کاری است ماندن؟ برویم در دهان نهنگ و همان‌جا زندگی کنیم، شاید در شکم نهنگ غذای بیشتری گیرمان بیاید. انواع آبزیانی که درسته قورت داده می‌شوند در دسترس خواهد بود و می‌توان بعد از سال‌ها دلی از عزا در آورد و ماهی رایگان خورد. حتی شاید میگو که خیلی‌ها یادشان نمی‌آید آخرین بار کی خوردند و اصلاً تابه‌حال خوردند یا نه.
البته امیدواریم نهنگ‌ها پس از بلعیدن ما و متوجه‌شدن شرایط زندگی‌مان، دسته‌جمعی به ساحل نروند و خودکشی راه نیندازند!
