یک جفت گوش شنوا چند؟

راضیه حسینی

امروز روز جهانی ناشنوایان است. به عبارتی از دو، تا هشت مهر را هفته‌ جهانی ناشنوایان می‌دانند. به نظر بد نیست یکی از روزهای این هفته را اختصاص بدهیم به تبریک و تشکر از برخی افراد.

این روز را تبریک می‌گوییم به همه‌ی آنها که تصمیم گرفتند نشنوند. همه‌ی افرادی که کنترل گوش خود را به دست گرفته‌اند و هرجا که به صلاح نباشد و هوا پس شود نمی‌شنوند. همه‌ی مسئولانی که اگر بیخ گوش‌شان هم فریاد بزنی هیچ عکس‌العملی از خود نشان نمی‌دهند و شاید نهایتاً کمی گوش‌شان را بخارانند. تبریک می‌گوییم به همه‌ی مدیرانی که با درایتی مثال‌زدنی و قدرتی عجیب، تا به حال حتی یکی از مشکلات زیردستان هود را نشنیده‌اند.

این روز را به مسئولان در حوزه‌های مختلفی از جمله خودرو، مسکن، رفاه و ورزش تبریک می‌گوییم. این میزان از ناشنوایی خودخواسته، واقعاً جالب است. البته برخی مسئولان قدرتی فراتر از این حرف‌ها دارند و همزمان که نمی‌شنوند، چشم‌های‌شان هم نمی‌بیند، حتی حس بویایی، چشایی و لامسه‌شان هم از کار می‌افتد. مثلاً کافی است اعلام کنند خودروهای داخلی فلان ایراد را دارد و لازم است مسئول مربوطه جوابگو باشد. خواهید دید جناب رئیس به موجودی تاکسیدرمی شده تبدیل می‌شود و در برخی حالات می‌تواند خود را نامرئی نیز بکند.

اگر می‌خواهید این قابلیت را در مسئولان امتحان کنید یک مورد از مشکلات را به آنها اعلام کنید. متوجه می‌شوید سؤال‌های‌تان با کوهی نادیدنی برخورد می‌کند و دوباره به خودتان برمی‌گردد. در واقع مسئول مربوطه تقصیری ندارد، گوش‌هایش درمورد سؤال و انتقاد مقاوم شده و به هیچ وجه صدایی از خود عبور نمی‌دهد. حالا کافی است اعلام کنید می‌خواهید از عمل‌کردشان تشکر کنید، می‌بینید با قدرت شنوایی صد درصدی تک تک کلمات‌تان را می‌شنوند و نطقی مبسوط درباره‌ی خدمتگزار بودن و این حرف‌ها تحویل‌تان می‌دهند.

ما این روز را مخصوص شما نام‌گذاری می‌کنیم و به همه‌ی شما مسئولانی که گوش‌های خود را به خواب زده‌اید تبریک می‌گوییم. به همه‌ی شما که گوش‌های‌تان قیمت دارد، و البته که ما مردم از پس هزینه‌هایش برنمی‌آییم. روزتان مبارک.

خیلی بی‌ربط یاد این شعر جناب یغمای جندقی افتادیم که می‌فرماید:

«گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله‌ی من/ آن‌چه البته به جایی نرسد فریاد است.»