راضیه حسینی
تصویر نامه سازمان بازرسی به وزیر اقتصاد منتشر شده است که نشان میدهد پنج عضو شورایعالی بورس با مصوبهای ۱۰ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان به خودشان وام دادهاند.
دیدهاید بعضی از مسافرها وقتی میخواهند از هتلی بروند فکر میکنند تا پردههای آویزان آن اتاق هم حقشان است؟ با برداشتن صابون و شامپو و حتی حوله هم کاری نداریم، برخی هر چه در کیف جا میشود و نمیشود را برمیدارند و از دمپایی حمام و فنجان و قندان هم نمیگذرند. آخرش هم برای موجه کردن کار میگویند: «پولش رو دادیم.
حقمونه.» اصلاً برای همین است که ملحفههای روی تخت را اینقدر سفتوسخت به تشک میچسبانند، وگرنه آن را هم برمیداشتند و میبردند!
حکایت برخی مسئولان چیزی شبیه به ساکنین همین هتلها شده است، مطمئنیم که حق خودشان میدانند بهپاس اینهمه تلاش و کوشش، مبلغ ناچیزی به خودشان وام بدهند. برای تمام روزهایی که با شببیداریها چراغ سبز بورس را روشن نگاه داشتند و نگذاشتند هیچوقت قرمز شود.
برای تمام سودهایی که به جیب مردم فرستادند و سرمایهشان را چندین برابر کردند حقشان است که چند میلیارد، آن هم نه بلاعوض، بلکه در قالب وام، دریافت کنند.
معلوم است که نباید اعتراض کنیم، مثل کارمندان هتلی که وقتی اتاق خالی را میبینند شوکه میشوند، ولی حق اعتراض ندارند. وقتی مسافری را میبینند که در حال تلاش برای کندن پنجره از چارچوب است شاخ درمیآورند، ولی به نظرمان حق ندارند اعتراض کنند. حتی اگر مسافر مورد نظر بخواهد تخت و فرش و یخچال را هم با خودش ببرد موظفند خودرویی فراهم کنند تا بتواند در آسایش و آرامش وسایل را حمل کند. اگر خواست از آسانسور هم استفاده کند حق ندارند مانع شوند، چون پولش را داده است!
برخی از مسئولان هم اگر خواستند آش را با جایش ببرند، ما حق نداریم اعتراض کنیم؛ چون پولی که در جیبمان است بهخاطر زحمات آنهاست. اگر هم چیزی در جیبمان نیست از بیعرضگی خودمان است. اگر بلد بودیم، مسئول میشدیم و بعد وامهای میلیاردی ۴ درصدی میگرفتیم و جیبمان را پر میکردیم!
