از الگوی «خریدار تراموا» تا الگوی «خریدار پراید قسطی»

راضیه حسینی

واکنش رئیس شورای شهر تهران به خبر دست‌دوم بودن تراموای وارداتی چینی: «به من گفتند نو بوده، خبر ندارم.»

از آن‌جایی که مسئولان ما همیشه صادقانه با مردم گفتگو می‌کنند، انتظار دارند هر که هر چه گفت هم کاملاً صادقانه باشد و بنا را بر صحت صحبت‌ها می‌گذارند، به همین خاطر تحقیق دربارۀ صحت ادعا را کاری نادرست می‌دانند. مثل ما مردم نیستند که قبل از خرید یک پراید ازدم‌قسط، ماشین را به تمام تعمیرگاه‌ها نشان می‌دهیم و تا تست رنگ تأیید نهایی را ندهد خیال‌مان راحت نمی‌شود.

ما مثل مسئولان باکلاس و بی‌خیال نیستیم. نمی‌توانیم از خیر پول‌مان راحت بگذریم و بگوییم اگر گفته نو است، پس همین درست است. دل‌مان برای عرق ریختن بابت پولی که به دست آورده‌ایم می‌سوزد. بابت شب‌بیداری‌ها، نخوردن‌ها، نخریدن‌ها. بابت انتظار چند ساله برای خرید. ردشدن از کنار نمایشگاه‌های ماشین و نگاه‌کردن از دور به همان پراید ازدم‌قسط.

ما با مسئولان فرق داریم. احتمالاً مشکل مملکت هم همین است. مسئولان انتظار دارند هرچه می‌گویند ما قبول کنیم. در واقع دوست دارند الگوی «خریدار تراموا» را در کشور پیاده کنند، ولی ما متأسفانه قبول نمی‌کنیم و طبق الگوی «خریدار پراید قسطی» عمل می‌کنیم. همین اختلاف‌نظر، کار را سخت کرده است.

مثلاً وقتی مسئولان می‌گویند: «تورم پایین آمده است» ما باید به‌سرعت قبول کنیم. اگر در آینده متوجه شدیم اتفاقاً خیلی هم بالا رفته است، باید بگوییم «به ما گفتند پایین آمده. خبر نداشتیم.» یا وقتی می‌گویند: «با سرعت در مسیر پیشرفت هستیم.» باز باید قبول کنیم و اصلاً از پنجرۀ قطار به بیرون نگاهی نیندازیم.

خودمان را به خواب بزنیم و متوجه نشویم که قطار کل مسیر را برعکس می‌رود. اگر هم بعداً فهمیدیم، بگوییم «به ما گفتند در حال پیشرفتیم…» حتی اگر دیگر خانه‌ای برای اجاره پیدا نشد، رنگ گوشت به فراموشی سپرده شد، مردم دربه‌در دنبال یک اتاق برای اجاره گشتند و باز پیدا نکردند، حق نداریم به حرف‌های مسئولان شک کنیم. باید همه چیز را قبول کنیم تا الگوی درست پیاده شود.

از همین‌جا مراتب عذرخواهی خودمان را اعلام می‌کنیم که هیچ‌وقت نتوانستیم الگوی دلخواه مسئولان را پیاده کنیم و باز رفتیم سراغ سیستم خودمان. ما واقعاً بلد نیستیم مثل شما آرام، راحت، و بی‌دغدغه باشیم. این را بگذارید به‌پای نابلدی‌مان. هرچه باشد ما معمولی هستیم. خیلی‌خیلی معمولی، نه مسئولیم و نه فرزند مسئول!