از کفتر و دود تا تلفن و بوق

راضیه حسینی

قبل از آن‌که چهره‌‌ی‌تان را درهم کنید و کلمه یا جملاتی ناشایست از دهان خارج کنید، به خودتان بگویید: «ما نباید زود قضاوت کنیم.

شاید دچار تخریب حافظه شدیم و یادمون نمیاد قبل از این دولت، اینترنت چه وضعی داشت. باید توجه کنیم که مغز آدمیزاد بعضی از اتفاق‌های بد رو خود به خود حذف می‌کنه.»

حالا که کمی آرام شدید. توجه شما را به این خبر جلب می‌کنم: «سرعت اینترنت موبایل ایران از توگو و مراکش کندتر است؛ اینترنت ثابت هم کندتر از آنگولاست.

مسلم است که می‌خواهید با خیال راحت کلمات و جملات ناشایست را خرج کنید، ولی اجازه بدهید اول این خبر را کمی تجزیه و تحلیل کنیم.

به نظر می‌رسد تنها زمانی که اینترنت از امروز کندتر بود برمی‌گردد به روزگار اینترنت دیال آپ و صدای جذابش. اگر وزارت ارتباطات سرعت را در دولت وقت، با دهه‌ی هفتاد، هشتاد مقایسه کرده باشد، کاملاً درست گفته و واقعاً صد درصد افزایش پیدا کرده است.

احتمالاً آن روزها آنگولا و توگو هنوز به شبکه‌ی جهانی وصل نشده بودند تا بشود مقایسه‌ی درستی کرد و متوجه شد که چند پله پایین‌تر از آن‌ها بوده‌ایم و حالا موفق شده‌ایم به این کشورها برسیم.

شاید بهتر باشد به اسامی زیاد توجه نکنیم. مهم این است که بالاخره پیشرفت داشته‌ایم. دیگر نیاز نیست کارت اینترنت بخریم، نیمه شب به کامپیوتر التماس کنیم که کمی آرام‌تر و کم‌صداتر به اینترنت وصل شود. هر بار نگران تمام شدن کارت باشیم و سعی کنیم همیشه چندتا اضافه داشته باشیم.

الان با خیال راحت چند تا کلیک می‌کنیم و اینترنت در دستان ماست. باید قدردان این همه امکانات باشیم.

در واقع وزارت ارتباطات پیشرفت‌های چشمگیری داشته است، اگر گزینه‌ی زمان را از تعاریف حذف کنیم. حتی می‌توانیم بگوییم معجزه کرده است. مثلاً چند ده سال پیش اصلاً کسی تلفن نداشت، ولی حالا دارد.

سال‌ها پیش کل ذوق‌مان این بود که مخابرات پیامک موبایل‌مان را فعال کند، ولی حالا کلی پیام‌رسان وجود دارد که با فیلترشکن می‌توانیم استفاده کنیم.

زمانی سوارانی با اسب پیامی را به شخصی می‌رساندند، برخی کفترهای کاکل به سر را برای این کار تربیت می‌کردند، پیش از آن با دود علامت می‌دادند. ولی حالا تلفن و موبایل هست. اگر این‌ها پیشرفت صددرصدی نیست پس چیست؟

ما باز هم زود قضاوت کردیم. لطفاً جملات را نگه دارید برای روز مبادا.