این‌دفعه گیتارو هم با خودت ببر(طنز)

راضیه حسینی

کاظم موسوی، نماینده مجلس: «کسی‌که به دنبال آلات موسیقی و امیال شخصی است از ایران برود. ورود آلات موسیقی به صلاح نیست چون کشور ما اسلامی است. چرا با وجود شهدا و علما، ورود آلات موسیقی به کشور باید آزاد باشد؟!

 ما بچه که بودیم یک سازدهنی داشتیم و روی‌مان به دیوار خیلی ازش استفاده می‌کردیم. البته بلد نبودیم ساز بزنیم و فقط یک سری صدای نامفهوم ازش درمی‌آوردیم که باعث می‌شد همسایه‌ها هم کلی صدای مفهوم نثار ما کنند. یک چیز مستطیل شکل، قد کف دست هم داشتیم که با دکمه‌هایش می‌توانستیم آهنگ بزنیم. البته معمولاً بعد از چندبار استفاده، صدایی شبیه جوجه خروس نابالغ می‌داد و بعد هم از کار می‌افتاد.

آیا این‌ها هم جزو آلات موسیقی به حساب می‌آیند؟ یعنی ما هم باید از ایران برویم؟ باور کنید اصلاً نمی‌دانستیم امیال شخصی چیز بدی است. بچه بودیم و جاهل. همه‌ش فکر می‌کردیم امیال شخصی یعنی چیزی که به کسی ربطی ندارد و جزو علاقه‌های خود آدم است. اما این همه سال در اشتباه بودیم و اصلاً حالی‌مان نبود که  اتفاقاً به همه مربوط است و فقط اسمش غلط‌ انداز است. حتی می‌تواند باعث شود که مجبور شوی از کشورت بروی جایی که این کارها و خیلی کارهای دیگر به کسی مربوط نیست.

کاش کمی واضح‌تر درباره آلات موسیقی و امیال شخصی توضیح می‌دادید. راستش ما کمی گیج شده‌ایم و کلی سؤال داریم. مثلاً اگر برای بچه یکی از فامیل‌ها جغجغه بخریم آیا به او آلات موسیقی هدیه داده‌ایم و او را از نوزادی وارد امیال شخصی کرده‌ایم؟

اگر موسیقی جزو امیال شخصی باشد، پس باقی هنرها هم همین معنی را پیدا می‌کنند؟

مثلاً نقاشی، خطاطی، شاعری، نویسندگی، بازیگری و…

پس مدادرنگی هم می‌تواند جزو وسایلی باشد که آدم را دچار امیال شخصی می‌کند. حتی مداد، خودکار، دفتر، جامدادی، پاک‌کن و…

این‌طوری تعداد آدم‌هایی که باید از ایران بروند از تعدادی که می‌توانند بمانند بیشتر نمی‌شود؟ اصلاً آنهایی که می‌مانند چه کار می‌کنند؟ از صبح که بیدار می‌شوند مشغول انجام امیال عمومی هستند و شب هم… راستی مگرخواب جزو امیال شخصی نیست؟ پس هرکسی که بخوابد، نباید ایران بماند. خب این‌طوری که…

اصلاً ولش کنید. از طرح صیانت چه خبر؟