راضیه حسینی
«وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات گفت: تا سه سال آینده به شکل کامل شبکه ملی اطلاعات را محقق می‌کنیم. وی افزود: توانمندی‌های زیادی در کشور وجود دارد و می‌شود از آن استفاده کرد و برای توسعه شبکه ملی اطلاعات در کشور صادرات این محصولات را نیز به کشورهای دیگر داریم.»
یک روز معمولی در شبکه آموزشی دانش‌آموز (شاد):
معلم: «بچه‌ها وصل شدید؟ لایو رو شروع کنم؟»
دانش‌آموز یک: «خانم ببخشید تو واتساپ پیام دادیم. ما از صبح نمی‌تونیم بریم تو شاد.»
دانش‌آموز دو:«خانم اجازه، ما الان تو لایو هستیم شما کجایید؟»
معلم: «قطع شد.»
دانش‌آموز سه: «خانم اجازه ما یه پیام رو هفته پیش تو شاد براتون فرستاده بودیم، هنوز نرسیده. چی کار کنیم همین‌جا دوباره بفرستیم؟»
دانش‌آموز چهار:«خانم خانم اومدید. ما دیدیم‌تون.»
معلم: «خب، بچه‌ها درس ریاضی رو شروع می‌کنیم…کیا تو لایو هستن؟»
دانش‌آموز چهارم: «فعلاً فقط ماییم خانم… خانم… خانم… باز رفتید که.»
گروه دانش‌آموزی در واتساپ:
معلم: «بچه‌ها یک دور دیگه امتحان می‌کنیم و می‌ریم شاد. ببینیم چی میشه.»
دانش‌آموز پنجم: «خانم بخشید ولی ساعت دوازه و نیمه. کلاس تموم شد.»
معلم: «باشه. پس، همه فردا هشت صبح آماده باشید تو شاد.»
دانش‌آموز ششم:«خانم ما یه ماهه آماده‌ایم. شاد هنوز آماده نشده.»
و گروه را استیکرهای خنده برداشت.
البته شاد با اینترنت ملی خیلی توفیر دارد. در زمینه شبکه ملی اطلاعات حتماً موفق خواهیم شد و صدالبته کشورهای خارج را هم پوشش می‌دهیم.
می‌تواند اسمش بشود «شما» و با این شعار سرکار بیاید: «با شما دیگر به آنها نیاز نخواهیم داشت.»
می‌توانیم با لذت از سرعت، دقت و کیفیت خوب این شبکه استفاده کنیم و تازه کلی هم خبر خوب بخوانیم. چه چیز از این بهتر؟ حتی می‌شود به کشورهایی که هر روز با شبکه‌های سطح پایین دیگر دست و پنجه نرم می‌کنند و همه‌ش درگیر قطع و وصلی و کندی‌های مکرر هستند، هم کمک کنیم. احتمالاً بعد از ورود به شبکه ملی اطلاعات، یا همان شما، تازه رنگ خوشبختی را خواهند چشید.
