برگی از خاطرات مدیرالممالک (طنز)

راضیه حسینی

در نامه‌ای که در سربرگ اداری سازمان منطقه آزاد اروند از سوی معاونت توسعه منابع این سازمان منتشر شده است تاکید شده کارمندان نباید در اماکن عمومی این سازمان با مدیران ارشد این سازمان موضوعات اداری و شخصی را مطرح کنند.

خاطرات مدیرالممالک صفحه دویست و شانزده

 «در باب ارتباط با زیردستان»

هنوز فروردین‌ماه بود و هوا مانند خلق همایونی ما متغیر. صبح که از خواب برخاستیم و روز را متبرک به نگاه درخشان خود نمودیم، احساس کردیم یک چیزی در وجودمان سر ناسازگاری دارد.

با عرق‌نعنا، کاسنی، شربت زعفران و این چیزها حل نشد. ملتفت شدیم مشکل از جایی دیگر است. نوکران را فراخواندیم برای فراهم کردن مقدمات حرکت به سمت سازمان.

 به مقصد که رسیدیم دیدیم انگار نه انگار این‌جا مدیری دارد و رئیسی. صدرحمت به کاروانسرای شاه‌عباسی. آثار خشم بر چهره همایونی‌مان نشست. کارکنان عادی داشتند به راحتی با مدیران و مسئولان صحبت می‌کردند. ای خاک بر سر مبارک ما.

دیدم این‌طور نمی‌شود. تصمیم گرفتیم برای تمشیت امور، خودمان وارد میدان شویم. نامه‌ای با دست‌خط مبارک نوشتیم و دادیم دبیرخانه. در آن قید کردیم هیچ کارمندی حق ندارد وقت گران‌بهای مدیری را با چرندیات و مهملات خودش بگیرد. چه در زمینه کاری و چه شخصی.

 می‌خواستیم در انتهایش بنویسیم چنانچه یک بار دیگر کارمند دون‌پایه‌ای دهان به صحبت با مدیری باز کند، بی تعلل سرب داغ دردهان‌ش بریزند. اما دیدیم فعلاً جایز نیست. همان فلک کافی است.

در انتها هم امر کردیم بگویند ما خیلی راضی به این کار نبودیم و فقط به جهت آرامش مدیران دستور دادیم. وگرنه همه می‌دانند رعیت ولی‌نعمت ما هستند و ما خدمتگزار آنها.

در نظر داریم نامه‌ای دیگر مرقوم کنیم و بنویسیم:« زین پس کارکنان حق ندارند با سر بالا در محوطه عبور و مرور کنند، تا مبادا چشم‌شان به چشم مدیر و مسئولی بیفتد. هر وقت دیدند مدیری دارد در محوطه قدم می‌زند، در هر مکانی که قرار دارند از حرکت بایستند، مانند مجسمه تکان نخورند، حتی نفس هم نکشند تا مدیر از آن‌جا بگذرد.»

حالا درست شد. امور رعیت را که سامان می‌دهیم حال‌مان خوب می‌شود. این هم عادتی است که بعید است از سر ملوکانه‌مان بیفتد. همیشه با خدمت به خلق، خُلق‌مان می‌آید سر جایش.

امضا مدیرالممالک. سنه هزار و چهارصد و یک شمسی.