راضیه حسینی
برخی معتقدند هدف این هزینه، توسعه انقلاب بوده؛ اگر هدف این بوده حداقل کسانی می‌رفتند که الفبای انگلیسی را بلد باشند.»
گویا تقسیم وظایف در کشور ما این شکلی است که یک سری برای توسعه انقلاب به قطر سفر می‌کنند، یک سری هم در کشور می‌مانند و از انواع گرانی‌ها و تورم لذت می‌برند.
البته تقسیم این سری و آن سری، به عوامل مختلفی بستگی دارد که تحصیلات، سواد رسانه‌ای، مدرک معتبر زبان انگلیسی و از این قبیل موارد، کوچک‌ترین تأثیری بر انتخاب ندارد.
ممکن است شما در حد «آی ام ویندو» زبان انگلیسی بلد باشید ولی جزو سفرکننده‌ها باشید. در واقع مهم‌تر از تسلط بر زبان، داشتن اعتماد به‌نفس است.
شما ممکن است مدرک آیلتس داشته باشید ولی باز هم ترجیح بدهید، تا دعوت به مصاحبه خارجی نشدید حرفی نزنید.
اما ممکن است، حتی به اشتباه، از کنار یک مرکز آموزش زبان هم رد نشده باشید، ولی خودتان را پرت کنید وسط مصاحبه خارجی. واضح است که کدام لایق‌ترند برای سمت‌های مهم و کاربردی. مشخص است با اعتماد به نفسی (که در حال عبور از سقف آسمان است) می‌شود بر همه مشکلات غلبه کرد.
مثلاً اگر با اقتدار واژه «solve» را «اسلو» گفتند اصلاً خم به ابرو نیاورند. با همان صلابت همیشگی اعلام کنند «مصاحبه ما تقطیع شده. این‌ها کار دشمنان است. من در مصاحبه اولم مثل بلبل انگلیسی صحبت کردم.
ولی حذفش کردند.» یا با تعجب بگویند:«ما؟ مصاحبه؟ کجا؟ همه را از دم تکذیب می‌کنیم. کلاً آی دونت نو.» به نظرمان اصلاً لازم نیست تغییری در انتخاب سفر کرده‌ها به قطر صورت گیرد.
اتفاقاً همین ترکیب عالی است و بهتر است به ترکیب برنده دست نزنید. در سفرهای بعدی هم از همین عزیزان استفاده کنید و بگذارید با پول ملت بروند خوش بگذرانند و تا دلشان می‌خواهد مصاحبه کنند. از این بهتر نمی‌شود تصویر واقعی بعضی‌ها را نشان داد.
