راضیه حسینی
انتصابها در دولت آقای رئیسی مثل آغاز به کار همه دولتهای دیگر ادامه دارد. اما چیزی که این روند را جذابتر میکند مدل آوانگاردی آقای رئیسجمهوری در انتصاب است.
ایشان همان اول کار نشان دادند که میخواهند کلیشهها را در هم بشکنند. آقای رستم قاسمی که هنوز هم دلش با وزارت نفت بود ولی به وزارت راه رفت نمونهای واضح و مشخص است. اما غیر از ایشان یکی دو نفر دیگر هم به افراد الگوی کلیشهشکن پیوستند. مثل آقای محمد اسلامی که در دولت حسن روحانی وزیر راه بود، حالا رئیس سازمان انرژی اتمی شده است یا آقای علیاکبر محرابیان که از وزارت صنایع و معادن تا مدیر فروشگاه شهروند و رفاه را در کارنامه خود دارد، حالا به عنوان وزیر نیرو انتخاب شده است که جا دارد ایشان را یکی از آوانگاردترین انسانهای روی کره زمین بنامیم.
اما چرا این کار جذاب فقط محدود به وزرا و رؤسا شود؟ این ساختارشکنی میتواند برای ما مردم درس بزرگی باشد تا کمی تغییر در زندگی ایجاد کنیم. چقدر باید یک روند تکراری را انجام بدهیم؟ صبح به صبح نانواها بروند نانوایی، قصابها قصابی، پزشکان مطب و …
تصور کنید اگر از این یه بعد جای شغلها با هم عوض شود چه اتفاقی میافتد؟ فوتبالیستها کشتیگیر شوند، بوکسورها بالرین، قصابها آرایشگر شوند و شاعرها قاضی. قضات بروند پی یادگرفتن موسیقی، معمارها ماهیگیر شوند و همه خانهها را روی آب بسازند. ماهیگیرها مشاور املاکی شوند و شاعرها گاوداری بزنند. گاوها آنقدر شعر گوش بدهند که بال دربیاورند و جایشان را با کفترها عوض کنند. کفترها شیر بدهند، کبوتربچه بزایند و ماما کنند. کرکسها بروند توی قفس و مرغ عشقها و عروس هلندیها در آسمان بیابان دنبال لاشه حیوانات مرده بگردند. درختها کدو و هندوانه بدهند و از بوتهها سیب و پرتقال بروید.
اصلاً چه کسی گفته همه چیز باید سرجای خودش باشد؟ فقط کافی است هر چه کلیشه در ذهنمان داریم دور بریزیم و به دنیای تازه با آدمها و موجودات جدید سلام کنیم.
