تمامی جایگاه های کشور ورشکسته اند

محسن جوهری/ رییس انجمن سی ان جی کشور

مهم ترین چالش امروز ما کمبود تقاضا و عدم تحقق وعده های مسئولین در این حوزه است.

منظور وعده عدم تولید خودروهای دوگانه سوز در خودروسازی و همچنین تبدیل رایگان خودروهای شخصی به خودروهای دوگانه سوز است.

چند سال پیش مصوبه ای در شورای اقتصاد به تصویب رسید که بر اساس آن خودروهای عمومی می توانستند به صورت رایگان به دوگانه سوز تبدیل شوند. اما متاسفانه این طرح تاکنون موفق نبوده است. البته بر اساس آخرین ویرایش مصوبه مذکور از ابتدای سال ۱۴۰۳ مالکان خودروهای شخصی هم از باید از ظرفیت این مصوبه برای تبدیل خودروهای خود به دوگانه سوز استفاده کنند.

اما متاسفانه تا حالا این امکان فراهم نشده است. سیاست گذاری های نامناسب باعث شده که نیمی از ظرفیت این صنعت بلااستفاده باقی بماند و سهم سی ان جی از سبد سوخت مصرف کشور هر سال در حال کاهش باشد.

سرمایه گذاری در صنعت سی ان جی به هیچ وجه توجیه پذیر نبوده و تمامی جایگاه های کشور ورشکسته هستند، چرا که از یک سو نرخ کارمزد تعیین شده با رشد هزینه ها همخوانی ندارد. از طرفی به دلیل سیاست گذاری های نادرست سهم سی ان جی از سبد سوخت مصرفی کشور هر روز در حال کمتر شدن بوده و فروش جایگاه به شدت پایین است. باید اشاره کنم که در خیلی از شهرستان ها تنها از ۳۰ درصد ظرفیت جایگاه ها استفاده می شود و ۷۰ درصد دیگر بلااستفاده مانده است.

همین مساله باعث شده که طی چند سال گذشته در کلان شهرها هیچ جایگاه جدیدی احداث نشود. بد نیست که بدانید در کلان شهری همچون تهران تقریبا ۹۹ درصد جایگاه ها دولتی بوده و بخش خصوصی سهمی در آنها ندارد. چرا که قیمت بالای زمین در تهران با این درآمدها و کارمزدهای تعیین شده همخوانی ندارد. در شهرستان هم تعداد جایگاه های جدید ایجاد شده انگشت شمار باشند.

بدون در نظر گرفتن هزینه های نجومی قیمت های خرید زمین به خصوص در کلان شهرها و هزینه ابنیه و خرید انشعابات گاز و برق جایگاه، فقط برای خرید تجهیزات یک جایگاه سی ان جی و نصب و راه اندازی آن حدود ۴۰۰ الی ۵۰۰ هزار دلار سرمایه نیاز دارد.

جایگاه های سی ان جی در گروه های خدماتی قرار گرفته اند و نرخ تعیین شده برای کارمزدها تنها براین است. در واقع در هنگام محاسبه کارمزد توجهی به سرمایه گذاری های انجام شده، نمی شود. این در حالی است که هزینه های سرمایه گذاری برای جایگاه های سی ان جی به شدت بالا بوده و بیشتر هزینه متاثر از نرخ ارز می باشد.

به نظر می رسد نفع عده ای در عدم استفاده از ظرفیت سی ان جی و بزرگ تر شدن ناترازی بنزین و به دنبال آن افزایش واردات است.

از ابتدای دولت سیزدهم تا حالا بارها و بارها آقای وزیر بر توسعه این صنعت تاکید کرده اند، اما متاسفانه این توصیه ها همواره در حد حرف و سخن بوده و به نظر می رسد که عزمی برای افزایش سهم سی ان جی از سبد سوخت مصرفی کشور وجود ندارد. این در حالی است که ایران بعد از روسیه دارنده دومین ذخایر گازی در دنیا است.

این بی رغبتی تنها به دولت محدود نشده و در مجلس هم چنین رفتاری دیده می شد. به عنوان مثال برخی از نمایندگان مجلس به قدری برای توسعه ال پی جی تلاش می کردند که به نظر می رسد هدف اصلی از ورود آنها به بهارستان همین مساله بوده است و لاغیر .

علاوه بر این برنامه تولید خودروهای برقی با توجه به محدودیت های مربوط به تولید این خودروها وهزینه بالای قطعات از جمله باطری در کوتاه مدت تاثیر زیادی در کاهش مصرف بنزین نخواهد داشت و صرفا به عنوان یک برنامه بلند مدت در متنوع سازی سوخت خودروها به آن باید توجه شود.

ما در صنعت سی ان جی حرف های زیادی برای گفتن داریم و می توانیم صادرات خدمات فنی و مهندسی در این حوزه را تا حد زیادی افزایش دهیم.

ای کاش حالا که شرایط برای توسعه این صنعت در داخل کشور فراهم نیست، شرایط به گونه ای بود که می توانستیم با حضور در بازارهای جهانی شاهد توسعه بیشتر سی ان جی کشور باشیم.