راضیه حسینی
آیت‌الله احمد علم الهدی، امام جمعه مشهد، درباره رئیس‌جمهوری و داماد خود: «مشکلی که فکر می‌کردند حداقل یک هفته طول می‌کشد تا برطرف بشود با هوشیاری رئیس جمهور و مسؤولان که به میدان آمدند، از روز سه‌شنبه و چهارشنبه تا الان مشکل بیش از سه هزار پمپ بنزین در کشور حل شد و راه افتاد.به قول یکی از اساتید دانشگاه، می‌گفت «فلانی، این عمل آقای رئیس جمهور دو واحد درس علوم سیاسی است.» اجلاس به آن مهمی ترک شد و آقای رئیس جمهور رفت پمپ بنزین که مشکل مردم حل شود.»
گویا فقط مادرها نیستند که «قربون دست و پای بلوری» فرزندشان می‌روند. به تازگی پدرزن‌ها هم به این جمع اضافه شده‌اند. البته همان‌طور که مادرها هرکدام به شیوه خودشان قربان صدقه فرزند می‌روند، پدرزن‌ها هم در این ابراز احساسات متفاوتند. مثلاً یکی پست و سمت به داماد می‌دهد (نمی‌خواهیم اسم ببریم و بگوییم منظورمان آقای زاکانی است) و به صورت عملی دوست‌داشتنش را نشان می‌دهد. آن یکی به صورت زبانی می‌گوید. البته راه دیگری هم ندارد، در واقع خود ماه‌داماد آخر پست و مقام است و دیگر جز به زبان نمی‌توان از عهده تعریف برآمد.
ما واقعاً کیف می‌کنیم روابط خانوادگی را این‌قدر مستحکم، عاشقانه و پدرانه- پسرانه می‌بینیم. پسر هر چه بگوید، پدر از او حمایت می‌کند و تا می‌تواند انرژی مثبت برایش می‌فرستد. اصلاً مهم نیست چه می‌گوید و چه واژه‌های جدیدی تولید می‌کند. مهم این است حمایت در بالاترین حد ممکن و غیرممکن وجود دارد. مثلاً می‌گویند که جا دارد عملکرد ایشان در مورد رفع مشکل پمپ بنزین‌ها به عنوان واحد درسی آموزش داده شود. همین است که می‌گویند روابط خانوادگی ما ایرانی‌ها آن‌قدر محکم است که تبر هم نمی‌تواند قطعش کند. هر جای دیگر بود از پسر می‌خواستند توضیح دهد دقیقاً چطور با رفتن به پمپ بنزین مشکل بنزین ملت را در کوتاه‌ترین زمان حل کرد؟
ولی ما که هرجای دنیا نیستیم. ما قوانین خاص خودمان را داریم. پس لطفاً این‌قدر مسئولان ما را با باقی کشورهایی که خانواده در آنها دوزار ارزش ندارد مقایسه نکنید و به جایش اگر داماد دارید بروید یاد بگیرید چطور قربان صدقه‌اش بروید. اگر هم ندارید باز یاد بگیرید. بالاخره یک جایی به دردتان می‌خورد.
