راضیه حسینی
سالها پیش وقتی هنوز با مفهوم جنگ رسانهای آشنا نشده بودم، فیلمی از تلویزیون پخش شد با عنوان «داوطلب مرگ». یک دانشمند نابغه سالمند که از کار برکنار شده بود به کمک تکنولوژی که اختراع کرده بود از طریق تلویزیون میتوانست دوربین فیلمبرداری پخش زنده تلویزیون را کنترل کند و مجریها و افرادی که مقابل دوربین بودند را با اشعه به قتل برساند.
آنجا بود که برای اولین بار با مفهوم جنگ رسانهای آشنا و متوجه شدم همانطور که یک نفر میتواند از داخل خانه مجری تلویزیون را بکشد، از داخل تلویزیون هم میشود به مردم آسیب رساند.
دشمن در آن طرف رسانه قرار دارد و به ظاهر دستش به ما نمیرسد، ما فکر میکنیم پول توی جیبمان بهخاطر بیکفایتی مسئولان نیست و نابود شده، گرانی همه چیز به مسئولان ربط دارد، حتی آنقدر سادهایم که تصور میکنیم مسئولان از پس درست کردن چمن یک ورزشگاه هم برنمیآیند، در صورتیکه همهی اینها جنگ رسانهای است.
مسئولان هر روز صبح کلیهی اجناس را ارزان میکنند و دستی غیب، از پشت شبکههای خارجی، یکهو همه چیز را گران میکند. مسئولان هر شب مثل بابانوئل کلی پول در جورابمان میگذارند، ولی صبح هیچ خبری از آنها نیست. مسئولان چمن آزادی را مثل ورزشگاههای اروپایی درست میکنند، ولی در یک چشم بر هم زدن اتفاقی عجیب میافتد و چمن به حالت بعد از بازی ماتادورها در میآید.
جنگ رسانهای را دست کم نگیرید. اصلاً از کجا معلوم شاید برخی مسئولان ما هم توسط نیروهای پشت رسانه هیپنوتیزم شدهاند. امکان دارد وقتی حرفهایی میزنند که خودشان هم نمیتوانند یک بار دیگر بدون خندیدن به آنها گوش کنند، در خواب بوده و توسط رسانههای دشمن هدایت میشوند.
البته اصلاً نگران نباشید. با این سرعت پیشرفت در مصادیق مختلف و متعدد، حتماً به زودی مسئولان ما این تکنولوژی عجیب را هم کشف خواهند کرد و ما هم از این طرف رسانه وارد جنگ میشویم.
لطفاً از این به بعد حتماً وقتی مشکل یا بیتدبیری در قسمتی از کشور دیدید به جنگ رسانهای فکر کنید و برای مسئولان آرزوی موفقیت در این جنگ را داشته باشید.
