درخواست کشورهای تولیدکننده موز برای اتخاذ رویکردی عادلانه در تثبیت حداقل قیمت
تولیدکنندگان و فعالان در تولید و عرضه موز در آمریکای لاتین به دلیل تحمل سختی فراوان در فرایند تولید و فروش محصول خود خواستار تعیین و تثبیت کف قیمت به نحوی منصفانه برای آن شده و در بخش تریبون روزنامه لوموند این موضوع را به بحث گذاشته اند.
چالش اخیر افزایش نان در فرانسه سوال مهمی را در اذهان به وجود آورده است: آیا ما حقیقتا حق داریم کشاورزان را در تنگنای دو تصمیم متناقض و نابودکننده قرار دهیم؟ از یک طرف پافشاری بر فروش با قیمتهای پائین و از طرف دیگر تحمیل قیمت تمام شده با روند صعودی به نام توسعه پایدار.
همانطور که در مورد گندم این رویکرد مخاطرهآمیز است در مورد موز نیز اتخاذ چنین رویکردی پایان خوشی نخواهد داشت.
ماجرا از چه قرار است؟ ۱۲ژانویه(۲۲دی) وزرای کشاورزی هفت کشور آمریکای لاتین که تولیدکنندگان عمده موزهستند درباره بحرانی که گریبانگیر خرده تولیدکنندگان و کشاورزان موز است، هشدار دادند. بحرانی که در نهایت به ضرر محیط زیست نیز خواهد بود.
این هشدار اقدام عملی کلیه دستاندرکاران تدارکات و پشتیبانی در تولید این محصول را در اتخاذ نظام ارزشگذاری منصفانه برای قیمت آن می طلبد. نباید ماجرا را دست کم گرفت.
موز محصولی پر مصرف در میان اغلب مردم جهان است. در فرانسه دومین میوه پر مصرف است. درآمد سالانه ۸میلیارد یورو از صادرات آن نشانگر اهمیت ژئوپلیتیک این محصول است. همه اینها در حالیست که قیمتهای عرضه هر روز کمتر و قیمت تمام شده تولید هر روز بیشتر می شود.
موز جایگاه مهمی در اقتصاد بسیاری از کشورها دارد. از طرف دیگر منبع مهم غذایی برای بیش از۴۵۰ میلیون نفر در سراسر جهان محسوب میشود. اما تولیدکنندگان و کشاورزان این حوزه در شرایط بسیار سختی قرار دارند.
در سال ۲۰۲۱(۱۴۰۰) قیمت هر جعبه موز به کمتر از ۱۰ یورو رسید و این کمترین میزان قیمت در ده سال گذشته است. در همین وضع قیمت تولید این محصول افزایش ۶درصدی یافته است.
تولیدکنندگان موز در حقیقت برای فروش هر یک دانه موز دچار ضرر و زیان میشوند. افزون بر این مشکلات ناشی از افزایش هزینه بستهبندی، کود، ناملایمات ناشی از تغییرات اقلیمی، بحران کرونا و مبارزه با بیماریهای اختصاصی این محصول مانند «فوزاریوم تی آر۴» بردوش آنان سنگینی میکند.
فشارهای اقتصادی در حال حاضر اوضاع معیشتی، امنیت غذایی و به خصوص تولید برمبنای توسعه پایدار موزکاران را به شدت به مخاطره انداخته است. وضع به حدی وخیم است که دیگر آنها نمی توانند به تولید با قیمت کمتر ازفروش ادامه دهند و قراردادهای جدید امضا کنند.
آنها برای گذراندن سادهترین امور حیاتی خود و خانوادهشان دچار مشکلات عدیده هستند. آنها همچنین دیگر قادر به سرمایهگذاری مجدد در کارخود، حفظ نیروی کار و ایجاد شرایط مطلوب برای هزاران کشاورز فعال در این حوزه نیستند.
منبع: لوموند
