راضیه حسینی
ما هم دلمان را به داشتن مسئولانی که مشکلات را برطرف کنند خوش نمیکنیم. سالهاست یاد گرفتهایم توقعمان را از خیلی چیزها پایین بیاوریم. در واقع وقتی از کسی توقع نداشته باشیم، دیگر دلگیر هم نخواهیم شد.
مثلاً همین آلودگی هوا. وقتی به قول آقای چمران به این فکر کنیم که دیگر قرار نیست اتفاق مثبتی رخ دهد و باید با آلودگی کنار بیاییم، کلی از ناراحتی و دغدغهمان برطرف میشود.
به نظرمان جا دارد مسئولان عزیز از آقای چمران یاد بگیرند و هر کدام در حیطۀ وظایف خودشان اعلام کنند که دلمان را به چه چیزی خوش نکنیم، تا ما هم یک لیست از دل ناخوشیها داشته باشیم و بتوانیم بر مبنای آن زندگی کنیم.
مثلاً همین اول جناب وزیر ارتباطات بگوید: «من دلم را بهسرعت بالای اینترنت و رفع فیلترینگ خوش نکردم، شما هم نکنید.»
بعدازاین جمله، همۀ ما مردم بهسرعت پایین اینترنت راضی میشویم و دیگر هیچ توقعی از مسئولان بابت بهترشدن شرایط نخواهیم داشت. اصلاً به رفع فیلتر که فکر نمیکنیم. حتی برخی از ما خودشان را هیپنوتیزم میکنند و قسمتی از خاطراتی را که در آن بهراحتی وارد پیامرسانها میشدند و از فیلتر خبری نبود پاک میکنند!
وزیر مسکن هم میتواند بگوید: «من دلم را به خانهدارشدن جوانان و مستأجران خوش نکردم، شما هم نکنید.»
بعدازاین هم مستأجرها دیگر پی وام مسکن نمیروند، جوانان میدانند زندگی بدون مسکن ادامه خواهد یافت و خانهها هم بدون عذاب وجدان گران میشوند!
در انتها هم مسئولی پشت تریبون میآید. چشم در چشم ملت لبخند میزند و میگوید: «هموطنان عزیز، از چه دلتنگ شدید؟ دلخوشیها کم نیست. مثلاً این خورشید، کودک پسفردا، کفتر آن هفته…»
که یکی از مردم عادی از وسط جمعیت داد میزند: «وعدۀ سال پیش… قول یک ماه قبل…»
مسئول مورد نظر که ذوق هنریاش کور میشود، دیگر ادامه نمیدهد و غمگین از قدرنشناسی مردم، محل را ترک میکند. همراهان مسئول همگی در حال سر تکاندادن و افسوس خوردن بابت اینکه چقدر مردم کمصبر و تحملند، پشت سر مسئول بهسرعت محل را ترک میکنند.
مردم در صحنه هم آخرش نمیفهمند بالاخره دلخوشیها کم است یا کم نیست!
