روی آوردن به انرژی‎ های نو به دلیل جنگ روسیه و اوکراین

«روبرت بیل» پژوهشگر و متخصص علوم فناوری آمریکایی معتقد است توربین‌های بادی و صفحات خورشیدی از جمله سریعترین راه حل‌ها برای تأمین انرژی است که به دلیل جنگ اوکراین و روسیه می‌توان به جای یافتن منابع گازی جدید به آن فکر کرد.

او به بررسی این موضوع در بخش تریبون روزنامه لوموند پرداخته است. در جنگ روسیه و اوکراین دوگانگی‌های جالبی مشاهده می‌شود. روسیه که در اوکراین قتل عام می‌کند هنوز اجاره خط لوله انتقال گاز خود به اتحادیه اروپا ازطریق اوکراین را می‌پردازد.

این مبلغ در سال ۲۰۲۰(۱۳۹۹) حدود دو میلیارد دلار( ۸۴/۱ میلیارد یورو) بوده‌است.

از سوی دیگرکشورهای عضو اتحادیه اروپا که روسیه را تحریم اقتصادی می‌کنند و به گفته برخی سلاح اوکراین را تأمین می‌کنند همچنان به پرداخت مبالغ خرید گاز خود از روسیه قاتل ادامه می‌دهند. ۱۵۵میلیارد مترمکعب گاز در سال ۲۰۲۱(۱۴۰۰) از روسیه خریداری کرده‌اند. این معادل نیمی از واردات گازشان است.

این دوگانگی اخلاقی که اتحادیه اروپا خود را مواجه با آن می‌بیند راه حل‌هایی دارد: پوتین انتقال انرژی را متوقف کند. یک شرکت حفاری نفتی در خاورمیانه یا تکزاس مزدورانی استخدام کند تا خطوط لوله اوکراین را منفجر کنند و… قیمت نفت و گازراهم به همین شکل منفجر کنند.

یا اینکه دولت اوکراین نیز در اقدامی نامیدانه خودش خطوط لوله اش را منفجر کند. اما هیچکدام از اینها راه حل نیستند.

واشنگتن و کمیسیون اروپا ۲۵ مارس(۵فروردین) اعلام کردند در نظر دارند با روی آوردن به انرژیهای جایگزین چون توربین‌های بادی و صفحات خورشیدی۲۰میلیاردمترمکعب گاز از ۱۵۵میلیارد مترمکعب گاز وارداتی از روسیه را برای امسال تأمین کنند.

بدین ترتیب اتحادیه اروپا نیز در یک برنامه هشت ساله! با سه برابر کردن ظرفیت انرژیهای‌نو خود به واردات گاز از روسیه حتی تا ۱۷۷میلیارد مترمکعب پایان دهد. آیا تا آن زمان از اوکراین چیزی باقی خواهد ماند؟ جرج بایدن ۲۴ مارس (۴فروردین) وعده داده بود امسال ۱۵ میلیارد متر مکعب گاز مایع طبیعی به اتحادیه اروپا تحویل دهد.

این اتحادیه همچنین به دنبال منابع دیگری برای تأمین گاز طبیعی مایع خود است. همچنین با کارخانه هایی برای تبدیل مجدد به گاز این منابع قرار دادهایی امضاء کرده است. جایگزینی گاز وارداتی با این گاز بسیار گرانتر تمام می شود.

چراکه نیازمند احداث کارخانه‌هایی برای تبدیل مجدد به گاز است. ساخت این نوع کارخانه در شهر «دونکِرک» شش سال طول کشید و یک میلیارد دلار هزینه داشت. به عبارت دیگر ساخت کارخانجات بیشتر راه حل کوتاه مدت نیست.

منبع: لوموند