راضیه حسینی
«پدرام سلطانی، فعال اقتصادی، طرح اینترنت پرو را دهنکجی به جامعهای دانست که در تأمین هزینههای ضروری زندگی با چالش روبرو هستند.»
دیگر اینترنت هم لاکچری و معمولی شده است. قابلیتی تازه برای جداکردن پولدارها از آدمهای معمولی، ابزاری برای پزدادن و فخرفروشی.
جماعت زیر خط فقر مدتهاست فراموش کرده بودند زندگی استاندارد چه معیارهایی دارد، دلشان خوش بود به اینترنت کم سرعتی که لااقل بود، این یکی را مثل بقیه داشتند، ولی حالا همین هم از کفشان رفته است. دیگر نمیتوانند در صفحات مختلف اینستاگرام بگردند و ارزانترین پوشاک را پیدا کنند، نمیتوانند تخفیفدارها را ببینند و یک خرید مناسب کنند.
البته مسئولان منت بر سر ما گذاشتهاند و کمکم یک چیزهایی را وصل کردهاند. مثلاً همین چند روز پیش بود که گفتند گوگل وصل شده است. ما با ذوقوشوق رفتیم در صفحهی گوگل، سرچ کردیم و دیدیم همهی سایتها جلوی رویمان قرار دارد. هرچند باز هم سایتهای خارجی، مثل همین ویکیپدیای خودمان باز نمیشد.
لابد فعلاً تا همینجا برایمان بس بود. مسئولان تصمیم گرفته بودند فقط نمای یک چشمه را به ما نشان دهند. از آب و آشامیدن خبری نبود.
بعد گفتند جیمیل را هم باز کردهایم. دیگر چه میخواهید؟ راست گفتند. ما خودمان شاهدیم، جیمیل باز شد، ولی آنقدر کند که خودمان پیام را دست گرفتیم، رفتیم سر کوچه، تاکسی گرفتیم، پیام را به گیرنده تحویل دادیم، سر راه چند تا خرید کردیم، پیاده برگشتیم و دیدیم هنوز پیام در راه ارسال است. دستشان درد نکند، تا همینجا هم کلی به ما جماعت معمولی لطف کردند.
ما معمولیها که پول نداریم پرو بخریم، ما که چت جیپیتیمان را هم تا حد مجاز رایگان استفاده میکردیم و اگر تمام میشد میماندیم تا روز بعد که محدودیت برداشته شود. ما که آخر ولخرجیمان خریدن نان بربری کنجدی، عوض ساده است و بهش میگوییم «بربری پلاس»
راست میگویید. ما را چه به اینترنت پرو؟ تا همین حالا هم کلی لطف کردهاید، منت بر سرمان گذاشتهاید و با هزینههای معمول گذاشتید دستمان به اینترنت فیلترشده برسد. بتوانیم فیلترشکن بخریم، هر بار بستهها را گرانتر از قبل بگیریم، با کندی سرعت کنار بیاییم و بالاخره وصل شویم.
ما قدر لطف ومحبتتان را نمیدانستیم و فکر میکردیم این امکانات، دیگر حداقل چیزی است که آدمهای یک مملکت باید داشته باشند. راستش را بخواهید هیچوقت فکر نمیکردیم همین هم بشود آرزو و برود بالای خطفقر!
