راضیه حسینی
بعضی‌ها اصرار دارند هر وسیله‌ی کوچکی را از خارج وارد کنیم و وابسته بمانیم. دیگر یک هواپیما را که می‌توانیم خودمان تولید کنیم. سنجاق قفلی و سوزن ته گرد نیست که مجبور شویم از چین وارد کنیم. قسمت اصلی، موتورش است که مدت‌‌ها پیش ساخته شده و به نمایش درآمده است.
اصلا با موتور بوئینگ مو نمی‌زند. خود خودش است. جعبه سیاه را هم که از قدیم گفته‌اند «کی داده کی گرفته.» بود و نبودش خیلی مهم نیست. فقط می‌ماند چند تا در و پنجره و بال که آن هم اصلاً کاری ندارد. دکمه‌ها و چراغ‌ها را هم از چین سفارش می‌دهند و تمام. شما هواپیما را ساخته شده در نظر بگیرید.
هیچ بعید نیست تا چند سال آینده به صادرکننده‌ی برتر هواپیما تبدیل شویم و کشورهای خارجی در صف خرید قرار بگیرند. مسئولان ما هم مجبور شوند برای فروش هواپیماهای تولید داخلی قرعه‌کشی برگزار کنند و هر کشوری که نامش درآمد، طی یکی دو سال آینده موفق به خرید هواپیمای ملی ما شود. البته ممکن است تسهیلات ویژه‌ای هم گذاشته شود. مثلاً اعلام کنند مسئولان هر کشوری که بیشتر بچه دارند در اولویت قرار می‌گیرند. این‌که کشور مربوطه اصلاً باند فرودگاه دارند یا نه به هیچ وجه مهم نیست.
شرکت‌های هواپیماسازی جهان باید منتظر ورود یک رقیب جدی در این زمینه باشند. با ورود هواپیماهای داخلی، ممکن است سهام شرکت‌های معروف سقوط کند.
شاید برخی ورشکست شوند و به خاک سیاه بنشینند. بهتر است خودشان را برای رقابت آماده کنند. طوری برنامه‌ریزی کنند که یک‌هو دست‌شان لای پوست گردو نماند و وقتی شنیدند مسئولان در روز رونمایی از هواپیمای داخلی، خطاب به شرکت‌های خارجی می‌گویند: «ای مگس عرصه‌ی سیمرغ نه جولانگه توست… بروید کنار که سیمرغ ملی وارد شد»، دچار استرس نشوند.
به هیچ وجه تعجب نکنید اگر به زودی شاهد ساخت انواع سفینه‌های فضایی با قدرت فرود روی همه‌ی سسیارات، از عطارد، تا نپتون، ساخت تلسکوپ فضایی با قدرت دید مولکول‌های تشکیل‌دهنده‌ی انواع موجودات فضایی و سرآخر هم ساخت دستگاهی که در زمان سفر می‌کند، بودیم.
اصلاً هم مهم نیست مسئولان هنوز توانایی ساخت خودرویی که ایربگ‌هایش باز شوند را ندارند.
