ما که گفته بودیم

راضیه حسینی

«هشدار اقتصاددانان؛ پیش‌روی به‌سوی فقر ۴۰ میلیونی»

همیشه دوست داشتیم بدانیم مخاطب این هشدارها چه کسانی هستند و آن‌ها با دریافت این پیام چه عکس‌العملی نشان خواهند داد؟ ازآن‌دست هشدارهایی هستند که فقط قرار است باشند و بعد که اتفاق افتاد یک سری بگویند «ما که گفته بودیم» و صرفاً تزیینی باشند، یا کاربردی هم دارند؟ مثلاً شبیه به هشدارهای قرمز هواشناسی هستند که در نهایت به درد مردم می‌خورند و می‌فهمند در یک روزی قرار است برف زیادی ببارد، پس بهتر است تا همه چیز بسته و گرفته و نابود نشده است، هرچه می‌توانند آذوقه جمع کنند؟ آخرش هم برف می‌بارد و مثل قبل راه‌ها بسته و ارتباط‌ها قطع می‌شوند و سر آخر بعضی می‌گویند «ما که گفته بودیم.»

اگر این هشدارها را برای آگاهی مردم می‌دهید که دست‌تان درد نکند، لطفاً بیشتر از این زحمت نکشید، اگر همین فردا بگویید به‌سوی فقر ۵۰ میلیونی هم در حال تاخت و تازیم باز کاری از دست‌مان برنمی‌آید، جز این‌که بنشینیم و محاسبه کنیم چه‌قدر از قبل بیشتر نمی‌توانیم زندگی کنیم.

اما اگر برای مسئولان است که قضیه فرق می‌کند. این یعنی شما هنوز امیدوارید مسئولان یک‌هو متوجه شوند، تعجب کنند و بگویند «ای‌وای ما فکر می‌کردیم در نهایت به سمت فقر ده، بیست‌میلیونی در حال پیش‌روی هستیم، اصلاً خبر نداشتیم این‌قدر زیاد شده، حتماً پیگیری می‌کنیم و فتیله‌ی فقر را پایین می‌کشیم» بعد هم به‌سرعت پیگیری می‌کنند و یک‌هو زندگی مردم گلستان می‌شود و در ارزانی شیرجه می‌زنند.

شما هم خرسند از هشداری که دادید حس یک ابرقهرمان بهتان دست می‎دهد، درحالی‌که روی بلندترین ساختمان شهر ایستاده‌اید و شنل‌تان در باد تکان می‌خورد، لبخندی پیروزمندانه می‌زنید و به سمت افق به پرواز درمی‌آیید.

شاید هم خودتان می‌دانید این هشدارها به درد کسی نمی‌خورد و صرفاً می‌گویید که گفته باشید و آخرش هم تنها اتفاق این پیام، آگاهی بیشتر مردم نسبت به موقعیت خودشان خواهد بود. همین. نه می‌توانند وضعیت را بهتر کنند نه چاره‌ای بیندیشند، فقط می‌فهمند باز بیشتر در عمق فقر فرورفته‌اند.

ما که آخرش هم متوجه نشدیم این هشدارها به چه دردی می‌خورند، و اصلاً آخرین باری که یک هشدار به درد خورد چه سال و ماه و روزی بود؟