راضیه حسینی
اگر با همین شیوه پیش برویم می‌توانیم به افق‌های دوردستی که هرگز فکرش را هم نمی‌کردیم برسیم. مثلاً ممکن است چند وقت دیگر خبری برسد با این عنوان:《امروز می‌دانیم چه فردی با چه کیفیتی و چند بار اجابت مزاج انجام داده است.》
حتی ممکن است صبح که از خواب بلند شدیم پیامکی ببینیم حاوی این پیام:《هموطن عزیز، دیشب لوبیا زیاد خوردی، هنوز نفخ داری. پیشنهاد می‌کنیم ناشتا یه لیوان عرق‌نعنا بخور… اون دو تا تخم‌مرغ رو هم که از یخچال برداشتی بذار سرجاش…راستی این بلوز قرمزه خیلی بهت میادا.》
این حد از آگاهی نسبت به مردم فوق‌العاده است. باید اعتراف کنیم فکرش را هم نمی‌کردیم مسئولان این‌قدر به فکر ما باشند که آمار نان شب‌مان دست‌شان باشد. شرمنده‌ایم که مدام قضاوت نادرست می‌کردیم.
ما را حلال کنید. فکر می‌کردیم مسئولان اصلاً حواس‌شان نیست که مردم در چه وضعیتی قرار دارند. نمی‌دانند بعضی از مردم ماه‌هاست رنگ غدای گوشتی را ندیده‌اند. برای بعضی‌ها ضایعات میوه جایگزین خود میوه شده است.
ولی حالا خیال‌مان راحت شد که مسئولان در جریان همه چیزند. این‌که از نخوردن و نپوشیدن و نداشتن مردم نمی‌گویند فقط به‌خاطر آرامش خودمان است. نمی‌خواهند احساسات‌مان جریحه‌دار شود. فعلا فقط آمار داشته‌های‌مان را می‌دهند تا ذوق کنیم از نانی که هنوز هست.
به نظرمی‌رسد مسئولان ما قابلیت صادر شدن به خارج را هم دارند. برای آموزش شیوه درست مدیریت. شما بگویید مسئول کدام کشور توسعه یافته می‌داند چه کسی و از کجا نان می‌خرد؟ مدام پی مسائل پیش‌پا افتاده‌ای مثل اختلاس‌اند.
بیچاره‌ها هنوز فکر می‌کنند اختلاس یعنی دزدی. نمی‌دانند وقت‌شان را بابت چیزی هدر می دهند که اصلا اهمیتی ندارد.
تقصیر خودشان نیست. آموزش درست ندیده‌اند. امیدواریم با صادرات با کیفیت مسئول به خارج این مشکل در آن ور آب هم به کل حل شود.
