راضیه حسینی
آقای وزیر، واقعاً ببخشید که وسط این‌همه شلوغی، بحث حقوق بازنشستگان مطرح شد. اصلاً ما ملت حالی‌مان نمی‌شود یک وزیر چقدر کار دارد. مثلاً شنیده‌ایم که قرار است هیأتی 43 نفره را به سوئیس اعزام کنید.
خداقوت. انتخاب همین هیأت، خودش کلی کار دارد. این‌همه راه باید بروند تا در اجلاس بین‌المللی کار، درباره کار و کارگر صحبت کنند. هرچند درخبرها آمده که این اجلاس به صورت حضوری و مجازی برگزار خواهد شد و سال گذشته کلاً مجازی بوده؛ ولی چه کسی است که نداند اینترنت سوئیس خیلی با مال ما ایرانی‌ها توفیر دارد.
تازه لطف اجلاس حضوری کجا و آنلاین کجا. کلی می‌شود رو در رو درباره کار و کارگر صحبت کرد و به نتایج خوبی رسید.
کارگرهایی که روزی بازنشسته می‌شوند. چشم‌شان به گوشی خشک می‌شود تا پیامک اضافه شدن حقوق برسد. ولی نمی‌رسد که نمی‌رسد. چون دولت سرش حسابی شلوغ است. کلی جلسه، بریز و بپاش ریخته سر وزیر بیچاره.
اصلاً می‌خواهید حقوق‌‍تان را افزایش دهند که چه بشود؟
پول برای خرید داشته باشید؟ بروید در یکی از برج‌های تجاری تازه ساخت، مشغول دیدن ویترین‌ها باشید که یک‌هو همه ساختمان آوار شود. چرا؟ چون احتمالاً مسئولان سرشان حسابی شلوغ بوده، نرسیدند به اخطارهای مهندس ناظر و باقی آدم‌ها گوش کنند.
پول داشته باشید خودروی داخلی ثبت‌نام کنید؟ (الکی مثلاً این اضافه‌حقوق خیلی زیاد است) آخرش هم در وصیت‌نامه بنویسید:«من که نفهمیدم بالاخره ایربگ داشت یا نه. ولی فهیمدم ترمز نداشت.»
با این اضافه‌پول فرزندتان را بفرستید دانشگاه شهر دیگر. بعد خبر مسمومیت عجیب وغریب دسته‌جمعی در خوابگاه را بشنوید؟ و مدام با خودتان بگویید: «حتماً ویروسی بوده. دکتر هم که گفت. یه ویروس عجیب بوده. اصلاً به غذای فاسد هیچ ربطی نداشته. اینا همه توهمه.»
بهتر نیست بنشینید در خانه و هیچ کاری نکنید؟ بگذارید مسئولان سرشان خلوت شود، وقت پیدا کنند ببینند در مملکت چه خبر است. فعلاً حسابی مشغول کارند.
البته امیدوارم بتوانید با این حقوق در خانه بنشینید و اجاره‌خانه را بدهید.
