راضیه حسینی
نایب رئیس و عضو هیات مدیره انجمن راینولوژی ایران: «حدودا ۴۰ سال پیش میزان عمل بینی در زنان با اختلاف زیاد بالاتر از مردان بود.
امروزه تغییری که رخ داده این است که عمل بینی در مردان نیز زیادتر و اختلاف کمتر شده است. سن درخواست عمل پایین‌تر آمده و متقاضی آن نیز در سنین پایین زیاد است.»
اصلاً مقایسه چهل سال پیش با امروز اشتباه است. زمانی که مرد را با سبیلش می‌شناختند و یک تار سبیل حکم دو، سه تا ضامن معتبر کارمند داشت، چه ربطی به این دوره دارد؟ زمانی که پسرها، اگر نگوییم بیشتر، کمتر از دخترها وقت در آرایشگاه نمی‌گذرانند.
از مدل ابرو و موی سر تا خط ریش و انواع ماسک‌ها و پیلینگ صورت. الان دیگر معلوم نیست عروس باید برود دنبال داماد پشت در آرایشگاه منتظر بماند، داماد برود؟ یا خانواده‌ها بروند دنبال هر دوی‌شان.
اصلاً شما بگویید پسری که ابرو برمی‌دارد، لنز رنگی می‌گذارد، بوتاکس گونه و پروتز لب می‌کند، چرا نباید یک صفایی هم به دماغش بدهد؟
کاش علم پزشکی آن‌قدر پیشرفت کند تا بشود همان بدو تولد، بینی نوزدان را عمل کرد. شما تصور کن پدر و مادر یکی از یکی پلنگ‌تر، نوزادی را در آغوش می‌گیرند که از هر زاویه‌ای نگاهش کنی قد یک ارزن شباهت با والدین پیدا نمی‌کنی.
مطمئن باشید به زودی سن عمل بینی به پایین‌ترین حد خود می‌رسد. بچه بیچاره هر بار می‌رود جلوی آینه احساس می‌کند سر راهی است.
مگر می‌شود پدر و مادر هر دو دماغ‌شان قد خرگوش، خودش اندازه خرس گریزلی؟ طفل معصوم دچار آسیب روحی می‌شود. احساس می‌کند یک جوجه اردک زشت وسط کلی قوی پلنگی است.
حتی شاید روزگاری برسد، سن عمل بینی به منفی یک هم کاهش پیدا کند. مثلاً در همان شکم مادر، وقتی دیدند اوضاع دماغ پس است، دست به کار شوند و عمل را انجام دهند. بعد از زایمان، یک نوزاد گوگولی با چسب روی دماغ می‌دهند بغل مادر.
خیلی دور نیست روزگاری که آدم‌ها همه شبیه هم شوند. با یک جور دماغ، یک شکل لب، ابرو، گونه و حتی چال لپ.
دیگر شاعرها نمی‌دانند برای کدام کمان ابرو بسرایند و از چه لعل لبی بگویند؟
