همان همیشگی
راضیه حسینی
سخنگوی وزارت کشور: «مردم فکر نکنند که با امضای تفاهم همه چیز حل است.»
خیالتان راحت. مردم به حلشدن «همه چیز» حتی فکر هم نمیکنند، اصلاً به حلشدن نصف مشکلاتشان هم فکر نمیکنند، بخواهند هم نمیتوانند.
آنقدر مشکل کوچک و بزرگ روی سرشان ریخته است که وقت ندارند فکر کنند. مثلاً نمیتوانند مدام خبرها را چک کنند و ببینند الان کجای کار هستید. از امضای نمادین گذشتید و به واقعی نزدیک شدید یا نه هنوز در فرمالیتهها گیر کردهاید.
مردم کلی قانون نانوشته دارند که دیگر سالهاست به آنها عادت کردهاند. مثلاً میدانند طبق یکی از این قانونها، کالای گران شده ارزان نخواهد شد، یا اگر بشود، آنقدر ناچیز است که به چشم نخواهد آمد. مردم میدانند برای زندگی دو راه بیشتر ندارند، یا از پس گرانیها برمیآیند و هرطور شده ادامه میدهند، یا از پس گرانیها برنمیآیند و باز هرطور شده ادامه میدهند.
مردم سالهاست میدانند نباید به فکر حل چیزی باشند. درست است گاهی در فانتزیهایشان سبد معیشت خود را تا نیمه پر میبینند. میتوانند بیدغدغهی چک و قسط و بدهی بخوابند، و صبح با آرامش و بدون نگرانی از خواب بیدار شوند. میتوانند برای آینده برنامهریزی کنند و به خرید خانه و ماشین، چندین سال بعد، فکر کنند.
میبینید، فانتزیهای مردم هم از یک حدی فراتر نمیرود. یعنی حتی در تصوراتشان هم فکر نمیکنند همه چیز آنقدر حل میشود که میتوانند بهزودی زندگی نرمال و عادی را تجربه کنند. میتوانند خانه و ماشین بخرند، میتوانند پسانداز داشته باشند و…
بعد شما نگران هستید که مبادا در واقعیت تصور کنیم همه چیز حل خواهد شد؟ خیالتان تخت! ما سالهاست میدانیم مسئولان قرار نیست همه چیز را حل کنند. آنها فقط سعی میکنند مسائل لاینحل را از دولتی به دولت بعد منتقل کنند و قول بدهند بالاخره یک روزی حل میشود.
لطفاً اصلاً دچار اضطراب و استرس نشوید. ما صبحِ بعد از تفاهم، منوی زندگی را نگاه میکنیم و باز همان همیشگی را سفارش میدهیم. باز در روی همان پاشنه میچرخد و صدای قیژ قیژش کل شهر را پر میکند. با خیال راحت ادامه دهید و نگران فکرهای ما نباشید!
