راضیه حسینی
البته که توانایی ما در مبهوت کردن دنیا به گرد پای مسئولان نخواهد رسید، ولی نباید نا امید بود. اگر توانسته باشیم فقط اندکی از درس‌هایی را که مسئولان به مردم دادند یاد بگیریم، می‌توانیم موفق شویم.
شاید بد نباید مراحلی که پیش از این مسئولان انجام داده و دنیا را انگشت به دهان کردند مرور کنیم، تا آماده شویم.
عدم توانایی در تکلم به زبان انگلیسی:
این روش همیشه جواب می‌دهد. باید به دنیا ثابت کنیم که زبان انگلیسی برای ما هیچ ارزشی ندارد. مثلاً اگر سؤالی در مورد انتخابات ازمان پرسیدند بگوییم: «انتصابات؟ آی دونت نو… ما در ایران نو انتصابات. بیکاز ما خیلی آزاد.» خواهید دید که دنیا چقدر مبهوت قدرت برقراری ارتباط ما خواهد شد.
قدرت آمارسازی:
این مورد، یکی از کارآمدترین و رایج‌ترین شیوه‌های مبهوت‌سازی دنیاست. باید بدانید که آمار، هر چه بزرگ‌تر، بهتر. تصور کنید مقابل‌تان یک وزغ بزرگ بی‌ریخت و یک قوباغه کوچک دارید. شما مجبور به خوردن هر دوتایید.
مطمئن باشید مزه قورباغه کوچک را بیشتر حس خواهید کرد، چون توی دهان‌تان کاملاً جا می‌شود. اما وزغ نه. آن‌قدر بزرگ است که تمام تمرکزتان را بر روی قورت دادنش می‌گذارید و اصلاً متوجه نمی‌شوید چه مزه‌ای بود. پس سعی کنید آمارهای‌تان وزغی باشد، تا کسی مزه مزه‌اش نکند.
مثلاً اگر ازتان پرسیدند مشارکت مردمی در انتخابات چقدر بود؟ سریع بگویید: «امسال مشارکت مردم بسیار بالا بود و تقریباً از هر صد نفر، صد و پنجاه نفر شرکت کرده بودند.» طوری قدرت محاسبات را از طرف مقابل‌تان می‌گیرید که تا آخر عمر نتواند جواب دو بعلاوه‌ی دو را بدهد.
همیشه در اوج بمانید
خودتان را همیشه در اوج ببینید و به بقیه از بالا نگاه کنید. این کار باعث می‌شود بروید در توهمی شیرین و هرگز از آن درنیایید. خیالی که باعث می‌شود فکر کنید از همه بهترید.
فدرت اول منطقه، بالاترین سرعت اینترنت، باکیفیت‌ترین خودروهای جهان، همه مال شماست. با این خیال به انتخابات هم نگاه کنید. نتیجه واضح است.
بالاترین مشارکت مردمی در ادوار تاریخ بشریت، از زمان پیدایش استامپ تا کنون، متعلق به ایران، و دقیقاً همین دوره‌ی پیش رو خواهد بود. یعنی درواقع رکورد از اول مال ما بود. هر سال خودمان جابجایش کردیم. قرار هم نیست که دست کس دیگری باشد.
