هوشمندسازی کشاورزی و ضرورت آن در بحران آب

در این شرایط به زعم اغلب کارشناسان، مدیریت بخش کشاورزی مهمترین اقدام دولت است. در این مدیریت مطلوب، اولاً باید بر اساس آمایش سرزمینی و مزیت‌ها و منابع موجود، به جز در موارد استراتژیک، کشت محصولات آب‌‎بر را متوقف کرد.

اقدام دوم، استفاده از فناوری روز در کشاورزی و پرهیز از روش‌های سنتی آبیاری است و اقدام سوم توسعۀ کشاورزی هوشمند است.

در این بین، تولید محصولات در محیط گلخانه‌ای نیز یکی از بهترین راهکارها برای رفع نیازهای بومی و افزایش تولید و ایجاد همترازی بین تقاضا و عرضه است.

نکتۀ مهم اینکه کشور باید در کنار تضمین امنیت غذایی، نیم‌نگاهی به توسعۀ تجارت محصولات زراعی و باغی کند چراکه ارزش‌افزودۀ برخی از محصولات بسیار بالاست به ویژه اگر برای نو ارزش‌آفرینی اقداماتی مانند توسعۀ صنایع تبدیلی و تکمیلی در کنار مزارع و باغات جدی گرفته شود.

در تمام این فرایندها نباید از حقوق کشاورزان و اقتصاد این بخش غفلت کرد چراکه معیشت جمعیت زیادی از روستائیان به طور مستقیم و بخش قابل توجهی به صورت غیرمستقیم به کشاورزی وابسته است.

در چنین شرایطی، دولت باید بداند هرگونه سرمایه‌گذاری در توسعۀ فناوری‌هایی مانند آبیاری قطره‌چکانی و تزریق دانش و هوشمندسازی کشاورزی، نوعی سرمایه‌گذاری است که آثار و برکات کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدتی برای مجموعه کشور دارد. نتایجی که هم کشور را در امنیت غذایی تضمین می‌کند، هم ارزش‌افزودۀ بالایی به اقتصاد تزریق خواهد کرد و هم موجب اشتغالزایی فناورانه و نوآورانه در یکی از بخش سنتی‌ اقتصاد خواهد شد.

علاوه بر همۀ این موارد، از هدررفت منابع موجود اعم از آب و خاک نیز جلوگیری می‌شود و نسل آینده نیز می‌توانند از داشته‌های سرزمینی بهره‌مند شوند.

منبع: همت خبر