راضیه حسینی
سخنگوی کمیسیون فرهنگی مجلس درباره محدودیت جست و جو در گوگل: «هر محدودیتی بد نیست؛ جنگل هم قانون دارد؛ هیچ وقت شیر جای زرافه و زرافه هم جای شیر نمی‌نشیند.»
به این می‌گویند یک استدلال درست و حسابی. ما که کاملاً قانع شدیم و از این به بعد حتی اگر محدودیت جست و جو برداشته شود هم باز فعالش می‌کنیم و بعد وارد گوگل می‌شویم.
اگر اجازه بدهید در ادامه مثال جذاب شما، ما هم چند مثال از محدودیت‌های مثبت بزنیم:
اگر محدودیت نبود، بادمجان جای موز را می‌گرفت. آن‌وقت جوگیر می‌شد و فکر می‌کرد چه میوه لاکچری است. در جلسه‌های مهم کاری خودش را می‌انداخت وسط. برای میوه‌های دیگر کلی ژست و ادا می‌آمد و فکر می‌کرد از همه بهتر است و از همه بیشتر حالی‌ش می‌شود. بالاخره جای موز نشسته بود و کلی کلاس داشت. رفته بود در توهمات فکر می‌کرد هر چه بگوید باقی میوه‌ها باید بپذیرند.
مردم هم مجبور می‌شدند وسط مهمانی‌ها بادمجان پوست بکنند و مزه‌اش را تحمل کنند. تقصیر خودشان است. می‌خواستند قبول نکنند همه محدودیت‌ها باید برداشته شود.
اگر همین فردا پس‌فردا کلاغ‌ها جای قناری‌ها نشستند، گاوها جای کفترها پرواز کردند، شترها جای بوقلمون‌ها تخم گذاشتند چه کسی جواب‌گو خواهد بود؟
آن زمان دیگر پشیمانی سودی ندارد. نمی‌توانیم به گذشته برگردیم و بگوییم کاش همان حالت کودک روی گوگل نصب بود. کاش مسئولان، ما را طفلی صغیر فرض می‌کردند و برای‌مان قد یک نخودفرنگی هم شعور قائل نبودند.
کاش اصلاً شب‌ها قبل از رفتن به تخت‌خواب مجبور بودیم اعلام کنیم که دست‌شویی رفته، مسواک هم زده‌ایم و قبل از دوازده داریم می‌رویم بخوابیم. اصلاً هر کسی بعد از دوازده هنوز بیدار بود و از اینترنت استفاده می‌کرد برای تنبیه یک هفته اینترنتش قطع می‌شد. اگر ادامه می‌داد یارانه‌اش هم قطع می‌شد.
ولی حیف که اگر کار از کار بگذرد پشیمانی سودی ندارد. بهتر است تا دیر نشده به حرف مسئولان گوش کنیم و بگذاریم شیر و زرافه زندگی‌شان را بکنند.
