پارادایمهای قدیمی برای آینده
دکتر غلامحسین بیابانی؛ دبیر انجمن توسعه مطالعات علوم و نوآوری کارآگاهی ایران
تکیه بر پارادایمهای قدیمی برای آینده، ارائه یک سرویس معنیدار، موثر و کارآمد به جامعه را غیرممکن میسازد. پیچیدگی در فعالیت پلیسی به دلیل جهانی شدن، تکنولوژی، مسائل جمعیتشناختی و بحران مالی جهانی افزایش یافته است.
همانطور که نیوبورن یکی از اندیشمندان این حوزه در سال 2012 اشاره میکند، همانند جامعهای که از آن پاسداری میشود، فعالیت پلیسی نیز تغییر کرده است و همچنین سرعت تغییرات نیز افزایش یافته است.
ما باید به شیوههایی این امر را مورد ملاحظه قرار دهیم که ما میخواهیم فعالیت پلیسی به طور کلی چگونه باشد و خدمات پلیسی به طور خاص برای رسیدگی به این تغییرات چه دستاوردهایی باید داشته باشد.
درحالیکه تلاش میشود تا منابع پایداری و پیوستگی حفظ شوند، فعالیت پلیسی نیازمند توانایی شکل دادن و ایجاد قابلیتهای توسعهای است، هم در سطح فردی و هم در سطح سازمانی.
رهبری مناسب امری اساسی برای عملکرد سطح بالا در عدم قطعیت است و در آینده این نیاز از هر زمانی بیشتر خواهد شد.
زیرا رهبران بتوانند بنا به موقعیت و سریعا فکر کنند، تصمیمات دشوار را بگیرند، الگوهای بین انواع مختلف مشکلات را شناسایی کنند، به دنبال نشانههایی برای اثبات یا رد نظریات باشند، به دانش خود و دانش دیگران اتکا داشته باشند و با دیگران همکاری کنند تا آینده را متصور شوند و به آن شکل دهند.
لذا هر چند پیشبینی آینده میتواند یک چالش باشد. زیرا پیشبینی حوادث آینده به روشنی شامل ریسک خطا کردن میشود و فرد باید همیشه از احتمال انجام چنین خطاهایی آگاه باشد. برغم اینها، زمانی که موضوع آینده فعالیت پلیسی مورد ملاحظه است، یک چیز قطعی است. فعالیت پلیسی در خلا وجود ندارد.
این فعالیت به طور روزمره و همچنین در طولانی مدت تحت تاثیر ساختارهای قانونی، محیطی، تکنولوژیکی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است. بنابراین ساختار و فعالیتهای آینده پلیس توسط تغییرات آینده در این دستهبندیها شکل خواهد گرفت و این جایی مناسب برای شروع ملاحظات ما است.
بنابراین رهبران و مدیران پلیس در تمامی کشورها نیاز دارند که به روشنی از روندهای جمعیتی آگاه باشند. علاوه بر این، نیازی وجود دارد به درک اینکه اطلاعات چگونه جمعآوری میشود، مبادله میشود و مورد استفاده قرار میگیرد و همچنین پیامدهای این فعالیتها نیز باید مورد بررسی قرار گیرد.
جهانیسازی و اقتصاد جهانی امروز با جریان یافتن و تبادل آنی اطلاعات، سرمایه و ارتباطات فرهنگی ترسیم میشود. افزایش در ماهیت و همچنین مقیاس جرم و افزایش چشمگیر در مهاجرت نشان میدهد که آنچه در یک کشور اتفاق میافتد، بر دیگر کشورها تاثیر خواهد گذاشت.
بنابراین همانطور پیشبینی آینده ممکن نیست ولی نیازی وجود دارد به بررسی آینده با استفاده از ترکیب کردن اطلاعات بدست آمده از تکنیکهای مختلف.
چنین رویکردی برنامهریزی را تقویت میکند که ویلکینسون و کوپرز (2013) استدلال میکنند که میتواند خیال رهبران را در مورد مبهم بودن آینده راحت کنند. آنها بیشتر تاکید دارند که آینده در بهترین حالت یک فرضیه است و نه یک داده دقیق.
چنین آمادگی کمک میکند به انطباق سریع در مواقع بحران. رهبران در آن زمان میتوانند مسائل ناشناخته را مدیریت کنند و بده و بستانهای مناسبی انجام دهند. این امر مربوط است به برنامهریزی بیشتر، گشودهتر بودن، شفافتر بودند و تمایل به بهاشتراک گذاشتن منابع و تجربیات.
