راضیه حسینی
مثلاً اندازه یک استادیوم آزادی که قرار است در بازی پرسپولیس استقلال پر شود؟ اگر این اندازه مدنظرتان است که کاملاً درست است. ما هم با شما موافقیم. اصلا چرا یکی، دو تا روی هم، جمعیت یک دوجین استادیوم آزادی را مال خودتان کنید. روزانه هم نه، بگویید ساعتی، دقیقه‌ای قد یک استادیوم کاربر جدید دارید.
مردمی که مدام پی وی‌پی‌ان و رد شدن از فیلترینگ برای رسیدن به تلگرام، واتس‌آپ و اینستاگرام‌اند هم همان جمعیت پشت درهای بسته استادیوم درنظر بگیرید. آنها که مهم نیستند و به حساب نمی‌آیند. مهم آمار جذاب پلتفرم‌های داخلی است.
یعنی همان جمعیتی که رفته‌اند داخل ورزشگاه. حالا چطور، چرا و چند نفر، مهم نیست. جبر و اختیار در انتخاب پلتفرم هم اصلاً اهمیتی ندارد. حتی تخیل و توهم در آمار هم به هیچ وجه ایرادی ندارد. فقط عدد اهمیت دارد. هرچه دل‌تان می‌خواهد بگویید. این‌جا خبری از رسیدگی به راست و دروغ نیست.
کاش آمارتان را کمی بالاتر می‌دادید. مثلاً با احتساب دو تا بچه‌هایی که همه دهه شصتی‌های مجرد قرار است بیاورند و بزرگ شوند و بروند در پلتفرم‌های داخلی.
تا به حال فکر کرده‌اید اگر یک نفر بگوید روی نیش نوعی پشه آفریقایی هفت میلیون رشته عصبی وجود دارد چه کسی می‌تواند ثابت کند؟ یا مثلاً تعداد موهای خرس‌های قطبی، شصت و پنج میلیارد و هفتصد و شش میلیون تاست.
ما در مملکت‌مان هیچ چیز را بلد نباشیم آمارسازی برای چیزی که نمی‌شود آمارش را درآورد خوب بلدیم. مثل تعداد بینندگان صدا و سیما. کی دیده؟ کی شمرده؟
مثل آمار از دستاوردهای دولت، موفقیت‌های مسئولان و پیشرفت کشور. در واقع این‌که روزی بشود به قطب رفت، در کنار یک خرس قطبی نشست و پشم‌هایش را شمرد، ممکن‌تر از رسیدن به منابع آمار مسئولان است.
شاید به‌خاطر این‌که خرس قطبی و نیش پشه وجود دارند. اما از تخیل نمی‌توان آمار مستند ارائه کرد.
