۴۰ درصد باغهای چای ویلا شدهاند
مدیر اجرایی سندیکای چای میگوید، سیاستهای غلط دولت در اواخر دهه ۷۰ موجب شده تولید چای ایران از سالانه ۶۵ هزار تن به ۳۰ هزار تن کاهش یابد و در این فراز و فرودها ۴۰ درصد از باغهای دو استان شمالی کشور یعنی گیلان و مازندران از چرخه تولید خارج شدهاند.
باغهایی که گفته میشود ویلا شده و برخی چایکاران ورشکست شده نیز سرایدار آن هستند.
به گزارش تجارتنیوز، آمارها نشان میدهد طی دو دهه اخیر تولید چای ایرانی کاهشی بوده است. در این خصوص محمد صادق حسنی، مدیر اجرایی سندیکای چای میگوید: تا قبل از سال ۷۹ میزان تولید سالانه چای میانگین ۶۵ هزار تن بود، اما با اصلاح ساختار تشکیلاتی چای توسط دولت در آن سال، تولید کارخانهها انبار شد و خرید محصول از کشاورزها کاهش یافت.
رهاسازی سال ۷۹ ضربه بزرگی بر پیکره تولید چای داخلی وارد کرد، باغ چای و خرجهای جانبی آن مثل کشت برگ، تهیه ابزار آلات و حمل و تحویل به دولت، برای چایکار دیگر توجیه اقتصادی نداشت و از طرفی بهای برگ سبز نمیتوانست همپای افزایش نرخ تورم رشد کند.
درنتیجه بسیاری از باغداران باغهای خود را رها کردند و بنابر دادههای آماری از سال ۷۹ به بعد ۴۰ درصد باغهای کشت چای تغییر کاربردی دادهاند.
مدیر اجرایی سندیکای چای ادامه میدهد: در سال چهارم، با بدهکاری کارخانهها و انباشت چای، این طرح شکست خورد و دولت با پرداخت هفتصد هزار تومن برای هر هکتار، به چایکار مجوز رهایی باغ و تبدیل آن به جنگل را داد.
در نتیجه کشت ما محدود شد و تولید کاهش یافت.
او میافزاید: درحال حاضر کارخانههای چای ما فقط با ۱۰ درصد ظرفیتشان کار میکنند. همچنین تا پایان سال ۷۸، دولت وظیفه خرید چای را برعهده داشت و کارخانهها برگ سبز را خشک و فرآوری میکردند تا دولت صادر کند.
در سال ۷۹ این بخش به بخش خصوصی محول شد و کارخانههایی که تا سال قبل حقالعمل کار دولت بودند، مجبور به خرید برگ سبز از کشاورزان شدند.
در آن زمان سازمان چای سابق، چای ارزان و با یارانه تولید و انبار کرده بود و کارخانهها باید بدون یارانه با آن رقابت میکردند، در نتیجه چای در کارخانهها انبار شد و آنها بدهکار شدند.
در حال حاضر نیز تعداد زیادی از کارخانهداران چاییسازی در لیست سیاه بانکی قرار گرفتهاند و نه تنها مشمول وام نمیشوند، بلکه به آنها دسته چک هم نمیدهند.
