مظلوم به جای محروم

دکتر حمزه رضایی

نماینده محترم مجلس فرموده اند:

منطقه محروم دروغ است، ما فقط منطقه مظلوم داریم… باور بفرمائید این افاضات گهربار حسابی ما را به شوق و وجد اورد. کاری هم به  گزارش های خارجی که 35 درصد جمعیت ایران را زیر خط فقر می دانند ، نداریم. سال های سال ما دچار فقر و بی آبی  و بی نانی و بی گازی و بی برقی و گرانی و تورّم و بیکاری بودیم و اسم همه این ها را گذاشته بودیم محرومیت و خودمان را هم محروم حساب می کردیم.

در صورتی که همه اینها سوء تفاهمی بیش نبود و ما اصلاً محروم نبودیم، بلکه به قول وکیل الرعایای فرهیخته ما مظلوم بودیم و این را نمی دانستیم و کسی هم پیدا نمی شد که این را به ما حالی کند.

با این توصیف، خداوند را شکر گزاریم که دیگر لازم نیست دنبال بودجه و اعتبار و مسائل اینچنینی برای توسعه منطقه و رفع مشکل خودمان باشیم، بلکه باید در اسرع وقت شکایت مان را به دیوان عدالت اداری ببریم و از ظالم نامرئی و ناشناخته ای که این بلا را بر سرمان آورده و ما را دچار مظلومیت نموده است شاکی شویم.

بعد از این بیانات مبارک وکیل دهیاری ها تابلو منطقه “مظلوم” را جایگزین منطقه “محروم” کرده اند و بخشداری ها نیز قصد دارند اسم «طرح محرومیت زدایی» را با «طرح مظلومیت زدایی» عوض کنند تا کلاس کارشان کمی بالاتر برود.

در ضمن نخبگان مهاجرت کرده نیز حالا در صف برگشت هستند، زیرا فهمیده اند آنجا که رفته اند، فقط محرومیت فرهنگی دارند، امّا اینجا مظلومیت اصیل جاری است!

مدیران نیز قرار است از هفته آینده به جای پروژه ی عمرانی، جلسات مظلوم درمانی برگزار کنند.

البتّه بعضی از مردم هنوز قانع نشده اند؛ مثلاً پیرزنی از روستای ما پرسید: عزیز دلم اگر ما محروم نیستیم، پس چرا هنوز نان خشک مان سهمیه بندی است؟!

البتّه من هم فی الفور جوابش را دادم که : مادر جان این از نشانه های مظلومیت خفته است، نه فقر! به عبارتی به نظر می رسد ما در آستانه ی انقلاب واژگان هستیم؛ فقیر، مظلوم می شود؛ بیکار، در حال فرصت یابی ؛ بی برقی و بی گازی می شود ناترازی و جاده خاکی مسیر توسعه ی پایدار!

فقط مانده است ببینیم آیا وقتی برق نیامد می توانیم بگوئیم: «نور ما خفته است»یا این را هم باید نشانه مظلومیت بدانیم!

خداوند متعال وکلای با دانش ما را از جمیع بلایای ارضی و سماوی محفوظ بدارد که که دار و ندار ما از برکت بیانات هوشمندانه آنهاست!

والسلام