راضیه حسینی
نماینده مجلس: «تعداد ایرانیان فقیر تا آخر سال به ۵۵ میلیون نفر میرسد.»
به نظرمان نگویید فقیر، بار منفی دارد. بگویید دارندهی جیب خالی! کلمهی دارنده بار مثبت دارد، به ذهن حس بدی نمیرساند.
احساس میکنی نداشتنِ یکی چیزی، متعلق به توست و این حس تعلق، درهرصورت چیز خوبی است. مثلاً تعلق به میز و صندلی خالی، سمت و اتاق ریاست بدون هیچ خروجی و کار درست، عناوین توخالی و بیفایده، قانونهای بلااستفاده و فرمالیته و… همه باوجود اینکه هیچ استفادهای ندارند ولی باز هم به صاحبانشان حس خوبی میدهند؛ حتی برخی با این عناوین، خالی بازی میکنند و کلی پول هم به دست میآورند!
خوب که نگاه میکنیم، میبینیم واقعاً به ما نمیتوانید فقیر بگویید. چطور میشود، مدام به جمعیت فقرا زیاد شود و از آن طرف روزبهروز از جمع یارانهبگیران کم؟ چطور میشود به جماعت پشت دروازهی فقر اضافه شود، مسئولان بدانند و باز از جیبشان بهعناوینمختلف یک چیزی کم کنند؟
اصلاً امکان ندارد. مسئولان ما همگی شبانهروز در حال رصد اوضاع مردم هستند و محال است ببینند همگی در حال فقیر شدنیم و کاری نکنند. محال است بهجای کمکردن تعداد فقرا دروازه را بزرگتر کنند تا بهتر جا شویم و راحتتر وارد! محال است عوض سروسامان دادن به اوضاع و بالاکشیدن مردم، داخل دروازه را رونق بدهند و از خوشیهای آن طرف بگویند.
مثلاً هر بار به مردمی که هنوز به ته خط نرسیدهاند بگویند: «آن طرف همه چیز سالمتر و بهتر است. اینطرف مردم مدام برنج میخورند، چاق میشوند، مرضهای مختلف میگیرند، ولی آن طرف همگی جو میخورند و از سلامتی خود لذت میبرند. آن طرف هیچکس مرض قند و چربی و نقرس ندارد!»
پس از این به بعد به ما نگویید فقیر. اصلاً ما باوجود چنین مسئولان پیگیر، نگران و حواسجمع به حالمان، غنیتر از همهی دنیاییم. ما غنی هستیم، غنی از همهی عالموآدم. ما غنیترین فقرای جهانیم!
