این شکم بی‌هنر پیچ‌پیچ

راضیه حسینی

از آن‌جایی که تعداد فقرا در کشور ما، همین‌طور در حال افزایش است، پیشنهاد می‌کنیم، تا دیر نشده، معنی فقر را عوض کنید.

در واقع این قسمت از قاب کشور هیچ محلی برای اصلاح، جز تغییر در شکل‌وشمایل فقر ندارد. به ترکیب قیمت خانه و صاحب‌خانه و گرانی و… که نمی‌شود دست زد. جیب مستأجر هم که قابلیت بزرگ کردن و اضافه‌کردن پول ندارد، پس می‌ماند فقر.

می‌توانید ازاین‌پس بگویید فقیر یعنی: «هر فردی که نتواند در روز یک وعده‌غذا بخورد.» با این حساب جماعت زیادی از فقر نجات پیدا می‌کنند! در مرحلۀ بعدی، و وقتی یک وعده‌ای‌ها زیاد شدند، باز معنی‌اش را تغییر دهید و بگذارید «هرکس که از گرسنگی نمیرد.» همین که آدم‌ها بتوانند غذایی بخورند، یعنی فقیر نیستند.

در مرحلۀ بعدی باید قبل از تغییر معنی فقر، روی ذهن مردم کار کنید. به آنها یاد دهید که همه چیز در شکم و خوردن خلاصه نمی‌شود. حکایت‌هایی در آداب درویشان و فضیلت قناعت بگویید. کاری کنید مردم  «این شکم بی‌هنر پیچ‌پیچ» را رها کنند و به  صبر، قناعت و ساختن با هیچ فکر کنند.

شاید راهی بیابند و دیگر اصلاً به فقیر و غنی، پول‌دار و بی‌پول، مستأجر و صاحب‌خانه فکر نکنند. بروند در غاری و سنگ به شکم ببندند. خانه‌ها خالی شوند و دیگر مستأجرها نیاز به خانه نداشته باشند. قفسه‌های فروشگاه‌ها پر از گوشت و مرغ باشند و خریداری نباشد. گاوها و گوسفندها آن‌قدر زیاد شوند که دیگر جایی برای نگهداری‌شان نباشد.

شاید آن روز نیاز داشته باشید بابی جدید بگشایید و در فضیلت مصرف‌گرایی بگویید. بالاخره اگر مردمی نباشند که بخورند، نمی‌توان چیزی را گران فروخت. اصلاً زندگی کسل‌کننده می‌شود. اگر همه بروند به سبک درویشان زندگی کنند، دیگر چه کسی به صاحب‌خانه التماس کند که یک‌هو صددرصد اجاره را بالا نبرد؟ صاحب‌خانه‌ها همگی دچار افسردگی می‌شوند.

انگار مجبورید فقر و فقیر را سر جای خودش نگه دارید و از مزایای این شکم بی‌هنر پیچ‌پیچ بگویید؛ می‌توانید هرچقدر دل‌تان خواست معنی فقر را عوض کنید اما حواس‌تان باشد، کاری نکنید یک‌هو بزنند زیر میز و بروند، همیشه به فکر پیچش‌های شکم باشید.