دکتر حمزه رضایی
در خبرها آمده است که بابک زنجانی بار دیگر به عرصه خدمت بازگشته است!
خبری مسرّت بخش و مژده ای به غایت زیبا…
بقیناً اگر مرحوم حافظ زنده بود حتماً و فوراً می سرود:
چه مبارک خبری بود و چه فرخنده پیامی !
ما مردم از اینکه این پهلوان بنام اقتصادی و تا حدودی سیاسی، بار دیگر بر ما منّت نهاده است و قدم بر دیدگان مان گذاشته و این افتخار را نصیب ما نموده است، به خود می بالیم و کمال تشکّر را داریم…
باور بفرمائید از اینکه اشتباه می کردیم و تا همین چندی پیش، زبانم لال نام ایشان را در ردیف مفسدان اقتصادی می آوردیم، به شدّت آزرده و نادم هستیم و مثل سگ پشیمانیم که چرا چنین قضاوت های بچّه گانه ای در مورد ایشان داشته ایم!
ما از محضر عالیجناب زنجانی تقاضای بخشش داریم!
البتّه باید عرض کنم همه اش هم گناه و تقصیر ما نیست. ما که عقل و شعور درست و حسابی نداریم و چشم مان به دهن مسئولان است و نگاه مان به رسانه های وطنی!
ما این حرف های نامربوط را از مسئولان می شنیدیم و همانطور که می دانید روزنامه ها نیز این دروغ های ناجوانمردانه را یک کلاغ چهل کلاغ می کردند!
باز هم جای خوشحالی دارد که نمردیم و سعادت این را داشتیم که بفهمیم هرچه تاحالا در مورد ایشان شنیده و دیده و خوانده ایم راست نبوده و دروغ بوده…
ما که چقدر ساده لوح و احمق و زود باوریم!
بدبختانه خیلی چیزهای اساسی در مورد این قهرمان به ما نگفته بودند!
به ما نگفته بودند که ایشان توانایی این را دارند که فی الفور نفت را در اقصی نقطه عالم بفروشند و پولش را جرینگی تحویل دهند!
به ما نگفته بودند که ایشان سلطان بی چون و چرای دور زدن تحریم ها هستند و این را هم نگفته بودند که ایشان حتّی با وجود بودن در زندان می توانند بزرگترین کارتل تجاری ایران باشند!
در باره ایشان حرف های زیادی زده بودند که آدم شرمش می آید آنها را تکرار کند!
خدا را شکر حالا که سرافرازانه بازگشته است ، نه تنها ما که همه آن مسئولان و روزنامه هایی که در ضدّیت به ایشان، مرتّب اراجیف به هم می بافتند و فساد فساد می کردند، به اشتباه خود پی برده اند و در حال ریختن عرق شرم هستند و از خجالت مجبورند به جای عذرخواهی فقط سکوت کنند!
ای کاش مسئولان برای جبران خطای نابخشودنی خود در حق ایشان، تندیس هایی از هیکل مبارک شان را می ساختند و در جای جای میهن مان نصب می کردند تا ما جاهلان از همه جا بی خبر و خود مسئولان و صاحب رسانه ها هنگام دیدن آن مجسمه به وجود اسطوره مان افتخار می کردیم و هم چنین به ساده لوحی و حماقت خود می خندیدیم و به خود لعنت می فرستادیم تا منبعد مرتکب اشتباهاتی دیگر در مورد قهرمانانی که در آینده شرایط مشابه زنجانی خواهند داشت، نشویم.
