راضیه حسینی
نماینده کارگران در شورای‌عالی کار: «هزینه‌ی سبد زندگی کارگران ۴۵ میلیون تومان شده است/ امسال دستمزد حتی اگر ۱۰۰ درصد هم افزایش پیدا کند، باز هم مشکل کارگر را حل نمی‌کند.»
اصلاً برای همین است که مسئولان پی حل مشکل کارگران نمی‌روند، چون می‌دانند حل‌شدنی نیست، نمی‌شود که حقوق را صددرصد افزایش داد، مگر گوشت و مرغ است که هرچه قدر بخواهد یک‌شبه زیاد شود؟ مگر پوشک است که یک‌هو برای خودش دویست درصد افزایش پیدا کند؟
تورم هم که هیچ ربطی به مسئولان ندارد و برای خودش تصمیم می‌گیرد چه زمانی و چقدر زیاد شود. هر وقت هم که زیاد شد فقط به مسئولان اعلام می‌کند تا در جریان باشند و به‌تناسب آن، مشخص کنند که کارگر چقدر دیگر به عمق زیر خط‌فقر نزدیک‌تر شده، سبد معیشت وی چند میلیون شده است و چند درصد باید حقوق او افزایش پیدا کند تا به تورم برسد.
در واقع مسئولان ما در حال حاضر بیشتر شبیه دانش‌آموزانی هستند که هر روز با مسئله‌ای تازه در درس ریاضی مواجه می‌شوند، باتوجه‌به داده‌ها، آن را روی کاغذ حل می‌کنند و منتظر نمره‌ی بیست می‌مانند.
ما از همین‌جا خدمت تک‌تک مسئولان عزیز اعلام می‌کنیم که «تو خودت نمره‌ی بیستی…» و نیاز به انتظار برای دریافت نمره ندارید. این ما مردم هستیم که همواره با حل فرمول‌ها درگیر هستیم و هیچ‌وقت نمی‌دانیم چطور معادله‌ای را حل کنیم که هر دو طرف آن مجهول است. آخرسر هم برگه را سفید تحویل می‌دهیم و می‌رویم برای روز بعد و مسئله‌ی بعد.
تنها معادله‌ای را که توانستیم حل کنیم محاسبه‌ی سرعت‌مان در رسیدن به اعماق زیر خط‌فقر است که هر روز بیشتر و بیشتر می‌شود، و عن‌قریب است با مخ به انتهای مسیر بخوریم و از آن به بعد اعماق جدیدی را حفر کنیم. مسئولان عزیز، اگر صدایی زیر پای‌تان حس کردید، اصلاً نگران نباشید کارگران مشغول کارند، در حال حفاری زیر خط‌فقر، برای رسیدن به مکان‌های جدید و عمیق‌تر!
