زندگی میان منحنی‌ها

راضیه حسینی

چرا اینترنت ایران بی‌کیفیت است؟

«وضعیت اینترنت در ایران که در گزارش‌های جهانی، پایین‌ترین رتبه را میان کشورهای با تولید ناخالص داخلی بالا دارد، نتیجه ترکیب عوامل ساختاری، سیاست‌گذاری و فنی است.»

به نظر ما پاسخ این سؤال همان جواب معروف جناب شتر است. از وی پرسیدند «چرا گردنت کج است؟» پاسخ داد: «کجایم راست است؟»

داستان ما هم همین است. شما یک مسیر سرراست و بدون چاله‌چوله به ما نشان بدهید. بگویید یک قسمت، نه اصلاً یک‌چهارم یک قسمت از زندگی‌مان روی اصول و استانداردهای جهانی است و کاملاً درست پیش می‌رود، ما قبول می‌کنیم. می‌رویم سراغ این پرسش که چرا اینترنت در کشور ما بی‌کیفیت است.

می‌نشینیم کنار شما صبح تا شب اعداد و ارقام را می‌بریم روی نمودار، بررسی‌های اقتصادی، اجتماعی سیاست‌گذاری فنی و… را می‌خوانیم تا پیدا کنیم چرا این اتفاق رخ داده است.

اما حالا و دقیقاً زمانی که زندگی ما منحنی‌تر از کوهان و گردن شتر است و خودمان در پیچ‌وخم این انحنا گم شده‌ایم، اجازه دهید چنین سؤالی نداشته باشیم.

به نظرمان در حال حاضر تنها سؤالی که کاربرد دارد و واقعاً دوست داریم به جواب آن برسیم این است که از این کج‌وکوله‌تر هم می‌شویم یا نه؟ در واقع می‌خواهیم بدانیم زندگی ما چه‌قدر منعطف است؟ اصلاً مسئولان زاویه‌ای برای شکستن ما در نظر گرفته‌اند یا خیال‌شان تخت است که ما مثل عروسک‌های بادی کنار رستوران‌ها، همان‌هایی که از بس باد خورده‌اند ورم کرده‌اند، به هر طرفی می‌چرخیم و تازه برای همه دست‌های‌مان را تکان می‌دهیم.

درست است، ما مثل همان عروسک‌ها هستیم. هر مشکلی که به سمت‌مان می‌آید برایش بال‌بال می‌زنیم و با روی باز از او پذیرایی می‌کنیم.

تمام روز را مشغول لبخندزدن به مشکلات هستیم و تمام روز، مشکلات مشغول آمدن و نرفتن هستند. شب که شد، خسته و مانده، بادمان خالی می‌شود، یکوری ولو می‌شویم کف آسفالت تا روز بعد دوباره سر حال مشغول دست تکان‌دادن شویم.

به نظرتان جواب این سؤال را کسی می‌داند؟ اصلاً برای کسی مهم است که ما تا کجا و چه‌قدر دیگر می‌توانیم به زندگی در میان منحنی‌ها ادامه دهیم؟