عجیبترین کنکور با صبورترین کنکوریها
راضیه حسینی
بالاخره کنکور امسال هم برگزار شد. کنکوری که شاید بتواند لقب عجیبترین دوره را از آن خود کند. به نظرمان داوطلبان امسال همگی بهنوعی آسیبدیده هستند.
اصلاً همین که توانستند در شرایط جنگی، آتشبسی که بود ولی نبود و پساجنگ خود را به آزمون برسانند نشان میدهد یک خاورمیانهای تمامعیار هستند. یک ولنکن ششدانگ.
این داوطلبان تنها چیزی که نداشتند آرامش و ثبات فکری و روحی بود. کنکوریهای پیش از آنها، خود را در اتاق حبس میکردند، در را به روی هر موجود زنده، حتی حشرات و جانوران میبستند، سکوت را میبلعیدند تا بتوانند از غول کنکور بگذرند.
اما بچههای امسال درحالیکه میرفتند تا در اتاق را ببندند یکهو انفجاری بیخ گوششان اتفاق میافتاد و کلاً در و پنجره با هم از جا کنده میشد؛ البته برخی که خیلی خوششانس بودند فقط کمی موج انفجار دریافت میکردند و بعد دوباره برمیگشتند سر درس و کتاب.
مغزشان دیگر نمیفهمید باید استرس داشته باشد، یا آرام باشد و درس بخواند. اصلاً کدام استرس را اول داشته باشد، نگرانی کنکور یا ترکیدن؟
اگر دیگر زیادی خوششانس بودند و شهرشان کلاً از انفجار و این حرفها دور بود، میتوانستند در را ببندند، سکوت را ببلعند، اما باز با انواعواقسام خبرها بمباران میشدند و در ادامه با لغو امتحانات و کنکور هر بار تست اعصاب و روان میدادند.
دوازدهمیها سیصد و شصت و پنج بار برای امتحانات آماده شدند، بارها برای کنکور خیز برداشتند و باز عقب نشستند، از فکوفامیل و دوست و آشنا هم تا دلتان بخواهد انواع خبرهای فیک را دریافت کردند.
یکی میگفت: «کنکور امسال اصلاً برگزار نمیشه» آن یکی میگفت: «همهی پسرها باید مستقیم برن سربازی. دیگه کنکور بی کنکور» یکی دیگر خیلی محکم و مطمئن میگفت: «من خبر موثق دارم. دیگه هیچ دانشگاهی نمیمونه که شما توش درس بخونید. الان هم نصف بیشتر رو زدن شما خبر ندارید.» و…
داوطلبان امسال در هر نقطهای از ایران، تنها چیزی که نداشتند آرامش بود و تنها چیزی که خیلی داشتند، یا مجبور شدند داشته باشند، صبر. جا دارد یکی از خوانندگان عزیز «صبر ایوب» را فقط مخصوص کنکوریهای امسال بخواند.
ابتدای ترانه هم با این بیت شروع شود
«گفته بودم اگه برگزار بشی دوباره/ غم می ره از دل و تاریکی میمیره»
و در ادامه همهی داوطلبان با هم بخوانند:
«صبر ایوب زمان، صبر منه/ تستها بی تو کشکه و زجر منه»
