راضیه حسینی
ما در درک مفهوم «جراحی اقتصادی» دچار مشکل شدهایم. در واقع منظور مسئولان، حل مشکل اقتصاد با جراحی نبوده. بلکه جراحی به شیوه اقتصادی بوده. یعنی جراحی طوری انجام شود که خرج روی دست کسی نگذارد.
این نوع جراحی به صورت اکونومیک انجام میشود. بدون بیحسی، اتاق عمل و حتی پزشک متخصص. این روزها پول تخصص خیلی زیاد شده. با همان آمپولزن سر کوچه هم کار راه میافتد و جراحی انجام میشود. لازم نیست خرج اضافه روی دست مسئولان بگذاریم.
نگویید انتظار دارید برای چنین عملی دارو نیاز باشد. اصلاً چه کار به قیمت دارو دارید؟ هفت برابر که هیچ، بشود هفتاد برابر. وقتی عنبرنسارا، روغن بنفشه و انواع داروهای گیاهی دیگر هستند چرا داروی شیمیایی و گران؟
هر چند به علت گرانی داروهای گیاهی، ممکن است تجویز پزشک (همان آمپولزن) فقط استراحت در منزل و خوردن مایعات باشد، که احتمالاً بهخاطر تهدید کارفرما به اخراج، گزینه استراحت هم حذف خواهد شد. ولی نگران نباشید. هنوز آب هست.
پس مایعات را میتوانید استفاده کنید. البته نه از نوع آبمعدنی. انتظار ندارید بهخاطر یک جراحی اقتصادی ساده، نیازمند خرید آبمعدنی باشید؟ به قدرتهای انسانی بیشتر تکیه کنید. آدمیزاد موجود مقاومی است. باور ندارید؟
اگر خوب به دور و برتان نگاه کنید، بدنهای جراحی شدهای را میبینید که با زخم باز در کوچه و خیابان میگردند. پیک موتوریاند، راننده تاکسی، کارگر معدن، کارخانه و… گاهی شاید امعاء و احشایشان وسط راه بیرون بریزد. اصلاً نگران نباشید. همه چیز دوباره درست میشود. فقط کافی است محتویات را از روی زمین بردارند و دوباره به محل منتقل کنند.
شاید بعضی را ببینید که به دنبال تکههای افتاده خود میگردند ولی پیدا نمیکنند. باز هم نگران نباشید. بالاخره هر جراحیای ضریب خطایی هم دارد.
مهم این است که بالاخره فهمیدیم جراحی اقتصادی یعنی چه؟
فقط لطفاً همانطور که با دو دست محل جراحی را گرفتهاید تا چیزی ازش بیرون نزند، لبخند بزنید. شما مقابل چشمهای مسئولان هستید. برایشان دست تکان دهید و لبخند بزنید تا خستگیشان بابت مدیریت این جراحی سخت در برود.
