راضیه حسینی
مشکل از فهم اندک ما نسبت به مبالغ است. از آن‌جایی که فاصله‌ی بین بالاترین میزان حقوق ما معمولی‌ها، با پایین‌ترین میزان بودجه‌ی شما خواص، از زمین تا یکی از اقمار مشتری است، درک نمی‌کنیم رقم هشت هزار میلیارد تومان بسیار ناچیز است.
همین می‌شود که مغرضانه نگاه می‌کنیم و از خودمان می‌پرسیم مگر صدا و سیما چقدر بودجه نیاز دارد؟ در استفاده از مجری که کاملاً اقتصادی عمل شده است. هر شبکه‌ای را بزنی همان یک نفر در حال اجراست. فیلم‌های تکراری و خاطره‌انگیز هم که از هر شبکه‌ای و هزار بار در حال پخش‌اند، این‌همه بودجه به چه کار می‌آید؟
درک ما مردم معمولی در همین حد است و به لایه‌های پیچیده‌ی مدیریتی واقف نیستیم. ما چه می‌دانیم برای صدا و سیمای ملی یک مملکت، چقدر باید زحمت کشیده شود.
تازه این سازمان از همه مظلوم‌تر است و پایین‌ترین افزایش بودجه را داشته. ما واقعاً نمی‌دانیم سازمان‌های دیگر مشغو انجام چه کارهای خطیری هستند که این‌همه بودجه می‌خواهند.
اصلاً ما را چه به کشف لایه‌های پیچیده‌ی مدیریتی. ما هنوز در کشف لایه‌های خالی کیف پول‌مان مانده‌ایم. هنوز هم نمی‌فهمیم حقوق، نیامده چطور می‌رود؟ ذهن ما همین‌قدر ساده و پیش پا افتاده فکر می‌کند. به نان شب و قسط روز فکر می‌کند. اصلاً مفهوم بودجه‌های کلان را درک نمی‌کند.
این چیزها بماند برای شما مدیران و مسئولان. حتماً بهتر می‌دانید مملکت به چه چیزهایی نیاز دارد و کدام سازمان اصلاً به درد مردم نمی‌خورد. حتماً می‌دانید درد مردم چیست و کدام قسمت اصلاً بود و نبودش مهم نیست. شما بهتر می‌دانید مردم لنگ چه چیزهایی هستند.
بهتر است دیگر درباره‌ی هیچ بودجه‌ای مغرضانه نظری داده نشود. هر چه باشد مسئولان و مدیران مملکت بهتر از ما می‌دانند چه می‌خواهیم و چه چیزی را کلاً نمی‌خواهیم.
