مرگ یا پختن، مسئله این است
راضیه حسینی
افزایش تعرفه‌ها در بیمارستان‌های دولتی منتفی شد
معاون درمان وزیر بهداشت: «باوجود تحریم‌ها، بیشترین تجهیزات پزشکی را در کشور داریم؛ همچنین با حمایت مجلس و دولت، تلاش شده تا از افزایش ناگهانی تعرفه‌ها در بیمارستان‌های دولتی جلوگیری شود.»
در واقع تعرفه‌ها ریزریز افزایش پیدا خواهند کرد تا مردم یک‌هو دچار شوک نشوند و بتوانند آرام‌آرام در باتلاق قیمت‌ها فروروند. همان داستان قورباغه‌هایی است که به‌مرور پخته می‌شوند، یک‌هو نمی‌افتند در آتش و پفیلای قورباغه‌ای نمی‌شوند.
البته اگر حتی تعرفه‌های بیمارستان‌های دولتی به‌هیچ‌وجه اضافه نشوند و سال‌ها یک قیمت باقی بمانند، باز هم به حال خیلی‌ها فرقی نمی‌کند. یعنی این قورباغه از آن قورباغه‌ها نیست که یک دیگ داشته باشد و یک شعله. اگر از این دیگ زنده بیرون آمد به مرحله‌ی دیگر و دیگی داغ‌تر می‌رود.
در واقع بیماران در مملکت ما باید آن‌قدر دیگ به دیگ شوند که بالاخره درست‌وحسابی به عمل بیایند و مغزپخت شوند!
اگر از دیگ بیمارستان دولتی بخاری در نیامد، مگر بیمارستان خصوصی مرده است؟ مگر دکترهایی که می‌گویند یا بیمارستان خصوصی یا خدانگه‌دار وجود ندارند؟ حتی از آن هم جذاب‌تر، پزشک‌هایی که می‌گویند: «قبل از ورود به بیمارستان خصوصی اول پول من رو کارت به کارت کن بعد برو اون‌جا هم پول بده» را تابه‌حال ندیده‌اید؟
با این اوصاف دیگ بیمارستان دولتی چه اهمیتی دارد، وقتی باقی دیگ‌ها قل‌قل می‌کنند و آماده‌اند؟
حالا که دور هم کلی دیگ در حال جوش داریم و مدام صدای شلپ و افتادن قورباغه‌ای در آن را می‌شنویم چه نیازی است به این‌همه لطف، و البته اعلام و انتشار این الطاف؟ چه نیازی است که بگویید تعرفه‌ی فلان‌جا را زیاد نمی‌کنید و کلی هم منت بر سر مردم بگذارید؟
ما که می‌گوییم این را هم مثل زیرمیزی گرفتن پزشکان بی‌خیال شوید و بگذارید همه چیز روند طبیعی، کاملاً قانونی و گران خود را طی کند.
بگذارید مردم یا بمیرند یا بپزند!
