راضیه حسینی
به نظر می‌رسد در حال حاضر، معضل آینده‌ی کشور چگونه سالخورده شدن است. گاهی تصور می‌کنیم در ورژنی بومی سازی شده از بازی جی تی ای گرفتار شده‌ایم و باید هرطور شده خودمان را زنده نگه داریم.
این‌جا البته خبری از اسلحه و کشتن و برداشتن پول نیست. ورژن جدید با بو کار می‌کند. خیلی هم نامردتر از قبل شده. سراغ بزرگسال‌ها نمی‌رود و می‌زند به دل مدرسه‌های دخترانه. این بازی خیلی خوب طراحی شده است.
اصلاً نمی‌شود تشخیص داد گروه‌های تبهکار کجای بازی مخفی شده‌اند. اما یک شباهت با ورژن قدیمی دارد. باز هم پلیس‌هایش وقتی کار از کار گذشت آژیرها را روشن می‌کنند.
باز هم می‌شود راحت از دست‌شان در رفت. با ماشین سرقتی وارد گاراژی شد. رنگ خودرو را عوض کرد و بعد به راحتی انگار آب از آب تکان نخورده به ادامه‌ی زندگی پرداخت.
در ورژن جدید هم خبری از بگیر و ببند نیست. بوها راحت پخش می‌شوند، دختران دانش‌آموز مسموم می‌شوند و آب از آب تکان نمی‌خورد.
در این بازی واقعی ما باید تا می‌توانیم تلاش کنیم زنده بمانیم. بچه‌های‌مان را سالم نگه داریم و از این مرحله بگذریم. هرچند تا سالخوردگی راه دراز و مراحل زیادی باقی است، ولی اگر برسیم می‌توانیم به خودمان لقب «جان‌سخت‌ترین مردم تاریخ» را بدهیم.
کاش یکی از سازندگان بازی اعلام کند قصد دارد تا کجا این مراحل را ادامه بدهد. مرحله‌ی بعدی چه شکلی است؟ قرار است کدام یک از حواس پنج‌گانه‌مان درگیر شود؟ گوش؟ چشم؟
به نظرمان بهتر است آقای وزیر بهداشت قبل از این‌که نگران آینده باشد، به وضع حال نگاهی بیندازد.
فعلاً نگران حفظ جوانان و نوجوانان باشید، سالخوردگی بماند برای روزگار آرامش و تمام شدن مراحل بازی. بماند برای وقتی که بالاخره روی صفحه کلمه «you win» نمایش داده شود.
اگر جمعیتی ماند بعد می‌توانیم راجع به درصد سالخوردگی و جوانی‌شان بحث کنیم.
