راضیه حسینی
بله کاملاً حق با شماست. ما مردم کلاً عادت داریم مسائل خیلی پیش پا افتاده و کم اهمیت را بزرگ جلوه دهیم. هیچ وقت هم از مسئولان یاد نگرفتیم که چطور مسائل بسیار مهم را کم اهمیت جلوه دهیم.
مثلا مسئولان ما به هیچ وجه طوری از خودروهای داخلی صحبت نمی‌کنند که انگار شرکت‌های خودروسازی در حال تولید لندکروزند. هیچ وقت مردم را برای رسیدن به یک تیبا چندین ماه پشت صف نگه نمی‌دارند و مراسم ثبت نام و گاهی قرعه‌کشی راه نمی‌اندازند.
هیچ وقت کاری نمی‌کنند قیمت‌ها آن‌قدر بالا برود که خرید یک پراید هم برای مردم آرزو شود و وقتی به دستش آوردند فکر کنند شاسی بلند سوارند.
اصلاً مسئولان ما بلد نیستند چیزی را بزرگ جلوه دهند. نمونه‌اش وزیر ارتباطات. همیشه در مصاحبه‌ها آمار بسیار ناچیز و پایینی از سرعت و کیفیت اینترنت داخلی ارائه کرده است. حتی اگر سرعت اینترنت از ژاپن هم بیشتر باشد، باز هم اعلام می‌کند که ما نهایتاً از یکی دو تا کشور سرعت بالاتری داریم و این کیفیت اصلاً قابل قبول نیست.
اما در مقابل به مسائلی که واقعاً اهمیت زیادی ندارند، بسیار بها می‌دهند. مثل معیشت مردم. نمی‌دانم چرا مسئله‌‌ی به این کوچکی را این‌قدر بزرگ می‌کنند؟ تا حدی که رئیس اتحادیه بارفروشان گفته است: «بیست درصد مردم توان خرید میوه را ندارند.» چه لزومی دارد درباره‌ی درصد بسیار پایینی از مردم خبری گفته شود؟ چرا از آن هشتاد درصد چیزی نمی‌گویید؟
یا مثلاً چرا باید آقای مصباحی مقدم آن‌قدر حواسش به مردم باشد که ما را با چین مقایسه کند و ازمان بخواهد برای سلامت جسم و آب کردن چربی بدن، وعده‌های غذایی‌مان را کم کنیم و از چینی‌ها یاد بگیریم که کلاً یکی، دو وعده بیشتر نمی‌خورند. این میزان اهمیت به زندگی مردم واقعاً عجیب است.
ما هم باید از مسئولان یاد بگیریم و به مسائل کوچکی مثل شاسی بلندی، که تازه لکسوس هم نیست، اصلاً اهمیت ندهیم. در عوض به مسائل بزرگی مثل نمایندگانی که واقعاً نماینده‌ی مردم هستند و فقط برای رفاه حال ما صبح تا شب در تلاشند اهمیت بدهیم.
